Maldita Monologues

Nanaginip ako Kagabi.

2011-11-24T19:36:00.002+08:00

Gabi.

Sa isang park na sa pakiramdam ko ay Luneta.

Kasama ko si Kristoffer Martin habang naglalakad.

Nakarating kami sa isang sementeryo.

May tatlong direksyon- Sarah Geronimo, Rayver Cruz at Christine Reyes.

Pumunta kami at dumiretso sa Sarah Geronimo.

Nakita kita...

Kasama mo siya...

Pero nang makita mo ako, ako ang sinamahan mo.

At kahit si Kristoffer martin pa ang ultimate crush ko

Nakaya ko rin siyang iwan para sa'yo.

Tayong dalawa na ang magkasamang naglakad.

Tayong dalawa na ang magkasamang nagtawanan.

Tayong dalawa na.

At kahit pagtapos ng panaginip ko.

Kahit na puno ito ng pinaghalu-halong bagay na hindi makatotohanan...

Paggising ko, totoo ang naramdaman ko.

At natuwa ako.

Totoo nga.

Hanggang panaginip lang talaga tayo.

Paano Na Nga Ba?

2011-11-02T01:36:00.002+08:00

Paano na nga ba?

...ang pakiramdam ng kiligin na para kang bulateng sinabuyan ng asin.

...ang tubuan ng pimple na hindi dahil sa pagkalimot na gumamit ng facial wash.

...ang magpabaling-baling sa kama wishing na pagbalikwas mo, katabi mo na siya.

...ang gumising ng may automatic smile dahil siya ang una mong naalala.

...ang magmadaling matulog dahil alam mong hanggang panaginip nandun pa rin siya.

...ang magpaload ng sobra dahil pagnagtext siya kailangang magreply ka.

...ang tanungin ka lang kung kumain ka na ba? buong araw okay ka na.

...ang tumingin sa iba pero lahat sila para sayo kamukha niya.

...ang makinig ng mga kanta at lahat bagay sa masaya niyong kuwento.

...ang pakiramdam na kahit anung mangyari hindi masisira araw mo.

...ang may iba kang kasama aside sa mga kaibigan mo.

...ang umeffort para sa mga bagay na magpapaligaya sa kanya.

...ang magmahal.

Paano na nga ba?

Matagal na rin pala...

Nakalimutan ko na.

Hindi Ko Na Kayang Masaktan Pa

2010-07-22T01:33:00.000+08:00

i love the song. especially Regine's part. YUN NA!

black and white

2010-07-21T02:18:00.002+08:00

...because of my emotional status this days, i again left my house to acquire sanity. And by sanity i mean coffee and menthols. Surprisingly, I craved for the coffee wherein the "crime" happened. So I gave in to my craving and sucked it all up.

But I got bored easily. Especially when I looked at my phone and saw that it was already 8PM, i felt sad again. I texted a friend who works in a nearby TV station to join me.

While waiting for her, I converted my sadness into a more creative form of energy. HAHAHAHA! I drew caricatures of me and four other friends as if we are attending a black and white ball. It has no faces 'coz i don't know how to draw them. So, PASENSYA NA PO SA DRAWING! hahaha.

(L-R jmar, xi, goddess, jhey, judee)

starting anew...

2010-07-20T01:54:00.004+08:00

so to formally star my "anew"(lol), i think it calls for a new banner. and may i just say, i love it!!! hahaha.

my new banner is about alter ego (latin for "the other i"). if you know me personally, you'll understand why i picked these people as my "other i's".

------------------

Moving on, I just had coffee with my favorite girls a while ago. BUT, I still can't go back to the scene of the crime. Luckily, most of us are in austerity mode so we opted for our comfort/tipid moments coffee shop -->Kopiroti. We laughed and talked and played our favorite UNO cards. Haay... That's just what I needed.

(iced kopi, kaya puffs with my menthols)

current mood: WELL

im back...again.

2010-07-19T17:20:00.002+08:00

The design is not yet permanent. I just want to remove the old PINK template before I post a new one. Well, i think I'm really back for good this time. It was hard for me sucking it all up for the past few months.

I just want to start anew. Haay...GOOD VIBES come to me!!! hehe.

current mood: MURDERED

Boylet... I Invoke Thee...!!!

2010-02-14T02:40:00.011+08:00

Diosa ng Pag-ibig

Dinggin ang aking Hiling

Diosa ng Pag-ibig

Pakinggan ang Daing

Mula sa Olympus

Ikaw ay bumaba

Kapangyarihan mo ay ipamalas

Sa lingkod mong Aba

Nais ko ay lalake

Na aking Iibigin

Nais ko ay binata

Na ang Iibigi'y ako rin

Ang nais ko'y katulad

Ni Tachibana Keisuke (Joo Ji Hoon, Antique Bakery)

Na mapagmahal at maalaga

Ang nais ko'y katulad

Ni Chandler Bing (Matthew Perry, FRIENDS)

Na masaya at mahilig magpatawa

Ang nais ko'y katulad

Ni Gu Jun Pyo (Lee Min Ho, Boys Over Flowers)

Na ipagtatanggol ako sa lahat ng laban

Ang nais ko'y katulad

Ni Tamahome (Fushigi Yuugi)

Na tatalunin kahit kabilang mundo para sa aming pagmamahalan

Ang nais ko'y katulad

Ni Draco Malfoy (Tom Felton, Harry Potter)

Na loyal at naninindigan

Ang nais ko'y katulad

Ni Daniel Vosovic (Project Runway Season 2)

Na sa arts ay walang kapantay

Ang nais ko'y katulad

Ni Johnny Castle (Patrick Swayze, Dirty Dancing)

Na nangunguna sa sayawan

At ng ang aking pinapangarap na sayaw ay aking mabigyang buhay

At huli

Ang nais ko'y katulad

Ni Chuck Bass (Ed Westwick, Gossip Girl)

Na mamahalin ako ng buong puso

At ilalabas ang mabuti at masama sa aking pagkatao

O diosang makapangyariyan

Ako po ay pakinggan

Sawa na ang inyong lingkod

Na paulit-ulit masaktan

Diosa ng Pag-ibig

Dinggin ang aking Hiling

Diosa ng Pag-ibig

Pakinggan ang Daing

Mula sa Olympus

Ikaw ay bumaba

Kapangyarihan mo ay ipamalas

Sa lingkod mong Aba

*Ito ay version ko lang ng "love spell" kung ako man ay magcoconjure ng isang "perfect guy". Katuwaan lang.

HAPPY VALENTINES DAY everyone!!!!! I AM BACK!

HAPPY NEW YEAR!

2009-12-31T19:39:00.000+08:00

Create your word widget and more at Blixy.com!

Hanapin nio na lang pangalan niyo!

Kontra-DIVA

2008-07-19T17:51:00.000+08:00

Matagal akong nawala...

Oo! Alam ko 'yun.

Akala ko hindi na ako magkakaron pa ng pagkakataon na sumulat sa blog ko dahil sa maraming kadahilanan

Matapos akong mangarap ng napakataas...

Bumagsak akong muli...

Mas masakit ngayon...dahil nakita ko na ang sarili kong naroroon na ako at kabilang nila.

Pero hindi.

Mabuti na lang at hindi ko tinalikuran ang pangarap ko at humanap ako ng ibang paraan...

Lagi ko ngang sinasabi...
KUNG AYAW KA PARAANIN SA PATH NA GUSTO MONG TAHAKIN MO PARA MAKAMIT ANG GUSTO MO...BY ALL MEANS, HUMANAP KA NG IBANG DAAN...O SIRAIN MO ANG NAKAUGALIANG DAAN AT GUMAWA KA NG BAGO.

Masaya ako ngayon...

Fruitful kasi ang pinili kong daan.

I am taking up voice lessons...

at hindi ko naisip sa buong buhay ko na makakakanta ako ng Josh Groban songs dahil mataas nga yun...

Pero NO...yun na ang piyesa ko ngayon! Wahahaha!

Simula ako ulit...pero masayang magsimula kung ganito!

....

2008-04-27T17:02:00.000+08:00

Warm-up

Vocalization

Ss-Ch-Ss-Ch-Sssss

Artistic Elements

Conflicts

Group Dynamics

Living Together

Tenor

Zsazsa Zaturnah

Love Triangle

Look alike

Crush

Maraming nagyayari sa akin these days... Basta...Masaya ako! Maraming pinag-iisipan...pero masaya ako! TSka na ang mga updates. I'm leaving all of you with the lyrics of BErnadette Peters' Unexpected Song. Ito siguro nafifeel ko ngayon...

I have never felt like this

For once I'm lost for words

Your smile has really thrown me

This is not like me at all

I never thought I'd know

The kind of love you've shown me

Now, no matter where I am

No matter what I do

I see your face appearing

Like an unexpected song

An unexpected song

That only we are hearing

ITLOG

2008-03-25T12:22:00.001+08:00

ITLOG.

Tuwing EASTER SUNDAY, nagkakaroon ng tradisyon kung saan hinahanap ang mga itlog na nakatago upang magkaroon ng premyo o kung anu pa man....

Hayaan niyong ikuwento ko sa inyo ang kuwento ng aking itlog...

Nakakamangha ang mga itlog. Isa siyang bagay na nagpapamalas ng isang hiwaga. Ang putting ballot sa labas na tinatawag ding “shell” sa ingles ay ang matigas nitong parte na nagpoprotekta sa loob nito. Matigas ito. Sinadya sigurong ganoon upang hindi masira ang napakalamabot nitong loob. Pero hindi rin naman siyang sobrang matigas na hindi mo na mabubuksan. Tama lang. Tamang-tama lang. Ang loob naman ay naglalaman ng malapot na likido kung saan ito ang ginagamit nating pagkain…sa madaling salita, nakakatulong ito sa atin at nagbibigay sustansiya.

Pero paano natin nalaman na ganito ang itlog? Nalaman natin ito dahil minsan sa ating buhay ay nagkaroon tayo ng pagkakataon na magbukas nito at makita para sa ating sarili ang tunay nitong hiwaga.

Nakakatuwa ang itlog ano? Para siyang tao. Matigas sa labas. Punong-puno ng maskara at proteksiyon upang iligtas mula sa sakit ang malambot nitong loob. At lahat din naman ng tao, parang itlog, kung makakapagsalita lang sila, ay nag-aasam ding mabuksan, mabasag upang maipakita nila ang tunay na sila sa lahat.

Kaya minsan, naisipan kong ibigay ang itlog ko sa isang tao. Aaminin ko sa aking sarili na hindi pa ako masyadong handa nung mga panahong iyon. Ngunit nilabanan ko ang takot at ibinigay ito sa kanya. Noong una ay inakala kong nagustuhan niya at darating ang panahon na bubuksan niya ang itlog upang kilalanin pa ng mas mabuti…pero hindi. Binasag niya ito sa harapan ko at tinapakan.

Pero hindi ako sumuko. Nagbigay muli ako ng itlog sa isa na naman. Masaya naman kami. Magkalapit ang aming loob. Hanggang sa bubuksan na niya ang itlog. Pagbukas ng itlog ay bugok pala. Kahit gustuhin ay hindi maari. Malungkot pero tanggap ko.

Tumigil ako sumandali. Bigla na akong natakot. Ilang pang itlog ang masasayang. Ilan pa ang mawawasak at masisira para makamit ko ang gusto ko.

Pero dumating siya. Nagsimula ang lahat ng iba. Ibinigay ko sa kanya ang itlog at nangako naman siyang iingatan iyon hanggang sa takdang panahon na maari na itong buksan. Naghintay naman ako. Mahirap maghintay pero ginawa ko dahil hawak ko ang pangako niyang “siya na nga”.

Pero katulad ng iba, wala pa rin pala. Nakita ko na lang ang itlog na nasa basurahan na. Oo, nagbukas nga siya ng itlog…pero hindi ang sa akin. Ipinagpalit niya ang itlog ko para sa ibang itlog na mas nais niyang buksan at kilalanin.

Matapos ang lahat, madaling sabihin na dapat ng sumuko at tumigil. Pero kung hindi ibibigay, masisira lang ito sa akin. At naniniwala akong hindi dapat pinipigilan ang mga bagay kung alam mo naming makakatulong ito sa iba…magbibigay ligaya, pagmamahal…etc.

Hanggang sa may dumating pang isa. Mabait siya. Palangiti at palatawa. Misteryoso rin siya na kahit mag-usap kayo buong araw ay pagkatapos noon…marami pa ring matitirang katanungan tungkol sa kanyang pagkatao. Pero gusto ko siyang kilalanin. Gusto ko dahil pinapasaya niya ako. Gusto ko dahil binubuhay niya ako. Kaya gusto kong ibigay ang itlog sa kanya…at umaasang bubuksan niya ito at kikilalanin…mamahalin.

Dahil ako, kahit sa sandaling panahon pa lamang…handa na akong kunin ang itlog niya, buksan at kilalanin at gawing parte ng buhay ko.

Pero hindi. Binigay ko ang itlog. Pinilit kong buksan niya...pero wala. Naniniwala siyang, hindi kailangang kunin ang itlog at buksan upang maging bahagi siya ng buhay ko.

Pang-apat na to. Ilan pa ang masasayang?

Pero siguro...siguro hindi pa dito nagtatapos ang lahat...

HAPPY EASTER!

Sa mga naghahanap ng itlog...sana mahanap niyo ang hinahanap niyo.

At sa mga natatakot tumayo at maghanap...hindi gugulong ang itlog sa harapan niyo ng basta lang. At kung may gumulong na ng kusa sa harap niyo...kunin niyo na.

At ako...sana makita ko na ang makakahanap at magbubukas ng itlog ko.

bitaw

2008-03-09T14:40:00.000+08:00

BITAW

Kahit alam ko na ang sagot noong una pa lang ay sinubukan ko pa rin. Sabi ko sa sarili ko ay wala namang mawawala. kung hindi ako susubok, habambuhay na lang ako mabubuhay sa "what ifs".

Kaya iyon nga ang ginawa ko. Sumubok. Halos ibigay ang lahat.

Pero may mga bagay talagang kahit magsakripisyo ka ng katumbas o higit pa sa gusto mo makuha ay hindi pa rin ito mapapsayo. May mga bagay din na mahirap ng baguhin katulad ng emosyon...pagkakaibigan...respeto at marami pang iba.

Kahit alam ko na ang sagot ay masakit pa rin pala kapag nalaman mo mula sa kanya.

Kahit akala ko handa na ako ay nasugatan pa rin ang aking puso.

Kahit sanay na ako masaktan ay nanunuot pa rin ang sakit na sa bawat piga ng dugo ay nais ko na itong isuka.

Lolokohin ko naman kasi ang sarili ko kung sasabihin kong hindi masakit.

At mas lalo kong lolokohin ang sarili ko kung sasabihin kong bukas ay okay na ako.

Pero simula na ito. SImula ng pagbitaw sa mga bagay na isiniksik ko sa puso ko sa pag-asang mahalin din niya ako.

Sabi niya nga hindi naman kailangan maging "kami" para maging malaking parte kami ng buhay ng isat-isa.

Akala ko dati bata lang siya. Pero sa mga sagot niya sa akin kagabi, parang ako pa ang batang nagpupumilit sumiksik sa buhay niya.

Malungkot...kasi naulit na naman. Naaktan na naman ako.

Masakit...dahil wala na akong magagawa kundi bumitaw.

Pero sa lahat...masakit man, masaya akong nagrisk ako para sa kanya.

The whole experience was worth it!

Salamat Asson aka "tooot"!

When I wake up each morning trying to find myself
And if I'm ever the least unsure I always remind myself
Though you're someone in this world that I'll always choose to love
From now on you're only someone that I used to love

Maldita's Valentines Celebration.

2008-02-22T14:39:00.000+08:00

Maling isipin na ang Araw ng mga Puso ay para lamang sa mga may karelasyon. Para rin ito sa mga nag-aasam na may magamahal sa kanila. At para rin ito sa mga taong masaya naman kahit mag-isa. At para rin ito sa mga taong walang takot na sumusuong sa landas ng pag-ibig kahit wlang kasiguraduhan.

Hindi lamang ang mga may kasama sa araw na ito ang dapat maging masaya.

Lahat may karapatan lumigaya...

Lahat may karapatan mangarap...

Lahat may karapatan ipamalas ang kagandahan nilang hindi nakikita ng mga bulag na nilalang.

Kaya noong nakaraang Valentine's Day ay kinausap ko ang aking kaibigan upang magkaroon ng mini photoshoot around UST. Tama ang nabasa niyo, Lumibot kami sa buong UST upang ipangalandakan ang aking bigong puso at ang aking kabitteran sa pag-ibig.

Salamat nga pala kay Gabby Oblefias para sa mga pictures.

Makikita niyo siya sa "gabchilog.blogspot.com"

Tatlong Mukha ng Pag-Ibig

2008-02-12T11:51:00.000+08:00

Araw ng mga puso. Ipinagdiriwang ito upang ipagsigawan ng mga tao ang hindi matatawarang kapangyarihan ng pag-ibig. Hindi man natin maintindihan kung paano ito nagtatrabaho at gumagalaw ay patuloy tayong naniniwala sa nagagawa nito para sa atin at sa ating buhay. Lahat tayo ay umaasam na sana ay matagpuan natin ang taong kikilala sa ating buong pagkatao at sasamahan tayo hanggang sa ating huling araw sa mundo o higit pa.

Kaya para sa araw ng mga puso ay ipinakikilala ko ang aking pamilya...Ang tatlong henerasyon ng mga taong umiibig at umibig.

Sila ang mga babae sa pamilya namin...mga matatag at matatapang na babaeng humaharap sa hamon ng buhay at pag-ibig. At sa di sinasadyang galaw ng tadhana ay mukhang pare-pareho kami ng landas ng puso na tinatahak.

Si Veronica...ang aking lola.

Nagtagpo sila ni Benjamin noong sila ay bata pa sa kanilang probinsiya...sa Taal, Batangas. Madali silang nagkagustuhan at nagbuo ng relasyon. Tumututol ang pamilya ni Veronica sa pag-iibigan ng dalawa sa kadahilanang marami raw pangarap ang mga magulang niya sa kanya. Mahirap din daw na hindi niya makikita ang kasintahan ng mdalas sa kadahilanang mula pa sa Pampanga si Benjamin. Pero matigas ang ulo ni Veronica. Ipinaglaban niya ang pagmamahal kay Benjamin. Kung sa pangarap din lang namn ng kaniyang mga magulang, ayaw niyang tumulad sa kanyang mga kapatid na babae na naging guro at tumandang dalaga. Dahil pa dito, ang kanyang paboritong ate ay nabaliw sa kalungkutan. Kung kaya, nagtanan sila ni Benjamin at pumuntang Maynila...dala-dala ang sumpa sa mga sarili na hindi muling babalik sa kani-kanilang probinsiya.

Nagagawa nga naman lahat kapag ginusto at may kasamang pagmamahal. Kinaya ng dalawang buhayin ang mga sarili. Nagtayo na rin sila ng sariling pamilya. Bagama't hindi mayaman ay naibibigay naman nila ang mga kinakailangan ng mga anak. Nagkaroon sila ng walong anak na nabuhay. Si Alberto, Zenaida, Corazon, Minerva, Lucia, Benigno, Monica at Maria.

Nagsama silang dalawa ng matiwasay. Kahit na nalaman pa ni Veronica na nagkaanak si Benjamin sa ibang babae ay hindi siya nakipaghiwalay dito. Sa kasawiang palad, ay maagang namatay ang babaeng naanakan ni Benjamin. Kung kaya, inako ni Veronica ang anak nito at itinuring niyang parang sa kanya.

Marubdob ang pagmamahal nila sa isa't-isa. Na kahit na nao na yata ay hindi sila maaring mapaghiwalay. Natatandaan ko pa noong bata pa ako ay nagkukuwento pa si lola kung paano sila maglambingan.

Dahil sa paninigarilyo ay namatay si Benjamin. Nalungkot si Veronica. Pero hindi natapos doon ang pagmamahal niya sa asawa. Hanggang ngayon ay nakukuwento niyang dinadalaw pa rin siya nito sa panaginip upang kahit doon ay mabuhay ang kanilang pagmamahalan.

Si Corazon...ang aking ina.

Pangatlo siya sa magkakapatid. Kahit hindi panganay ay siya ang nagsilbing pinaka-ate sa mga nakakabatang kapatid dahil na rin sa maagang pag-aasawa ng kanyang kuya at ate. SIya na rin ang naging katulong ng mga magulang sa negosyo at bahay. Kahit kailan ay hindi nagreklamo si Corazon tungkol doon. Sinunod niya ang lahat ng utos ng magulang kahit ang naging kapalit noon ay ang kanyang pag-aaral. Isinuko niya ang pag-aaral upang ituon lahat ng oras at pagmamahal niya para sa pamilya. Lahat ng hirap ay tiniis niya. Kahit mawalan siya ng sariling buhay ay ginawa niya.

Minsan nga, hanggang ngayon ay pinag-aawayan pa rin namin kung bakit niya pinagpalit ang edukasyon para sa pamilya niya. Ang lagi naman niyang sagot ay dahil daw mahal niya ang mga ito. At hindi naman daw iyon ang kailangan para maghusgahan siya ng tao. Minsan naniniwala na rin ako sa kanya. Dahil sa kanilang lahat na magkakapatid, siya ang pinakasuccessful at may kaya.

Hanggang sa dumating sa buhay niya si Florendo. ang una at huling lalakeng minahal ni Corazon. Bagamat nagmamahalan na, ay pinaghintay pa rin ng matagal ni Corazon ang lalake upang matiyak lamang na bago siya lumagay sa tahimik ay maayos na ang buhay ng kanyang mga kapatid. Dahil doon, ay matanda nang nakapag-asawa si Corazon. Mabuti at nabiyayaan sila ni Florendo ng isang anak na ubod ng galing at ganda...kahit na maldita.

Pero wala ata sa kapalaran talaga ni Corazon ang maging asawa. Mabilis dumating ay mabilis ding nawala. Matapos ang ilang buwan matapos ipanganak ang anak nila ay binawian na ng buhay si Florendo dahil sa sakit sa puso.

Hindi na naghanap pa ng iba si Corazon mula noon. Muli siyang bumalik sa pinakaalam niyang bagay sa mundo-iyon ay ang pagmamahal sa pamilya. Imalagaan niya ng buong puso ang anak at itinaguyod ito. Minahal niya ito ng buong-buo kahit ano pa ito.

At sa huli...si Maldita

Siya ang butihing anak ni Corazon. "Unica Hija" ng pamilya. Dahil sa maagang pagkamatay ng ama ay pinalaking mag-isa ng kanyang ina. Ngunit hindi naman siya nagkulang ng pagmamahal mula dito. Nakuha lahat ni Maldita ang kinakailangang pagmamahal mula sa ina upang matawag ngang isang pamilya ang kung ano mang meron sila kahit na walang tatay.

Pinalaki siya ng kaniyang ina na puno ng prinsipyo at tamang paniniwala sa buhay...na kaniya rin namang dinadala magpahanggang ngayon. Isa sa mga mahahalagang itinuro sa kanya ng ina ay ang katotohanang hindi mo makukuha ang lahat ng gusto mo sa buhay. Kahit nag-iisang anak lang siya, mula pa noong bata, ay sinisigurado ng kaniyang ina na hindi sa lahat ng panahon ay ibibigay nito ang lahat ng gusto ng bata.

Laging sinasabi ni Corazon sa anak na "Hindi ka dapat masanay na makuha lahat ng gusto mo. Dapat matuto ka rin mafrustrate kung minsan. Hindi magandang makuha mo ang lahat ng gusto mo. Dahil paglaki mo at nasanay kang ganyan ay masasaktan ka lang dahil hindi mo laging makukuha ang nais mo sa tunay na mundo".

Bata pa lang noon si Maldita ngunit ganito na kalalim ang mga itinuturong aral sa kanya ng ina.

AT ngayong malaki na siya ay natatandaan niya pa rin iyon. Lagi niyang isinasapuso ang aral na ito.

Ngunit minsan kapag nag-uusap kami ng sarilinan ay nalulungkot pa rin siya. Dahil sa kahit na masyado na niyang naisapuso ang aral ay hindi niya pa rin ito maintindihan ng lubusan.

Lalo na at ang pinakamalaki naman niyang inaasam lang buong buhay ay matagpuan ang taong mamahalin niya at mamahalin siya pabalik.

Tatlong nilalang...

Isang nagmahal ng buo at ipinaglaban ang pag-ibig hanggang kamatayan...

Isang nagmahal at nagsikripisyo ng buhay para sa iba.

At isang nagmahal at hanggang ngayon ay patuloy na umaasang mamahalin siya...

Ito ang tatlong henerasyon ng mga mangingibig sa aking pamilya.

For LOVE or PRIDE...

2008-02-06T12:16:00.000+08:00

Buhay nga naman...
Ilalagay ka talaga nito sa mga pagkakataong hindi mo minsan maintindihan.
Nakita ko ang aking sarili sa kani-kanina lang sa isang mala-REALITY TV na sitwasyon.
Ang title ng palabas... "For LOVE or PRIDE".

Para rin itong sikat na For Love or Money, kung saan sa huli, ay mamimili ang nanalo between the cash prize or yung tao.

With a twist nga lang ito.

Imbis na sa isang bahay ang setting ay sa isang Pre-school ang lugar. Hindi ko kinakailangang tumira doon. Kinakailangan lang na magtagal ako doon at makihalubilo sa mga tao kasama na si tooot. In line kasi ito sa malakihang selebrasyon na ipinagdiriwang ng institusyon kung saan napapabilang ang aming organisasyon ni tooot. Hindi naman siguro namin makukuha ang pangalan ng organisasyon namin kung hindi rin sa pangalan ng institusyon.

Ang group task sa reality show ay maghanda ng isang maikling skit para sa mga taga pre-school at pati na rin sa mga tao sa baranggay doon.

Ang personal task ko, to spend more time with tooot.

Pero unlike the real show, marami kang kalaban at lahat kayo ay mag-aagawan para sa puso ng isa while keeping in mind na maari ka ring manalo ng malaking amount ng salapi.

Sa show ko, wala akong kalaban...kung meron man ay wala sila doon. Aking-akin si tooot ng mga panahong iyon.

Ang kalaban ko lamang ay ang aking sarili: Ang aking kaartehan at kasinglaki ng aparador na PRIDE.

Kahit hindi naman ako talaga kasama sa lakad ay isiningit ko talaga ang aking sarili for moral suport keme at siyempre for tooot. Noong mga unag parte ay ok pa. Nag-uusap kami ng matagal at as usual ay nag-eenjoy kami sa company ng isa't-isa...

Hanggang sa...

Hindi ko alam na isa pa lang buong programa ang pupuntahan namin(may prayer, games, intermission and all that kumembulars) na tale note ay kasama ang mga lider ng institusyon. Ang siyang mga lider na pumutol sa isa sa mga pinakamalaki kong pangarap sa buhay.

Pagdating namin doon ay asiwa na ako, hindi na ako nakapagfocus. Umiral na ang ipinagmamalaki kong pride. Umaandar sa isip ko na it feels weird being there...helping those people na ayokong-ayoko na makita. Hindi ako mapakali.

Kaya nagstatement na ako. Sabi ko dahil sobrang init ay pagkatapos ng performance ng aking mga kasama ay aalis na ako. Buti na lang ay may isa akong kaorg na sumegunda at ninais na sumama.

Pero hindi pa rin ako nagpatalo, nilapitan ko siya at inaya.

Pero again, knowing tooot...maarte siya! Punyeta! Noong una ay pumayag na siya, pero sa kahulihulihan ay nagpasya pa ring manatili na lamang doon at sumabay sa sasakyan na pabalik sa institusyon.

Kainis di ba?

Kaya ang verdict ng show...nanalo ako dahil naipaglaban ko ang gusto ng aking sarili na wag magpailalaim sa mga lider ng institusyon. Pero talo dahil hindi naman iyon ang point ng pasali ko di ba? Ang gusto ko ay makasama siya.

Mahirap nga namang kalabanin ang sarili mo.

Simula ng Pagbitaw?

2008-02-01T13:38:00.000+08:00

Minsan, ang mga bagay na hindi na kayang panghawakan ay dapat na lamang bitiwan.

Buong buhay kong hinahanap ang taong iyon. "SIYA". Ang magpapatigil sa mabilis na ikot ng mundo. Ang magpapalambot sa bato kong puso. Ilang beses na rin akong nakakilala ng mga tao na inakala kong maarin maging sila ang hinahanap kong "SIYA". Ngunit, lagi ata akong nagkakamali.

Matapos ang pinakamabigat kong pagkahulog nang nakaraang 2006, ay masyado akong nakulong sa ideya na ngayong bukas na ako uling umibg at magmahal ay makikita ko na "SIYA". Kaya ipinagpatuloy ko ang paghahahanap hanggang sa nakita ko si tooot. At katulad ng mga nakaraan, hinayaan ko na naman ang aking sarili. Hinayaang kilalanin siya ng aking sistema at ng aking puso.

Hinayaan ko ang aking sariling mahulog sa kanya.

Humukay ako muli ng puwang sa aking puso upang ilaan para sa aking pagmamahal sa kanya.

Bagamat noong una pa lang ay alam ko na sa sarili ko na mahihirapan akong makuha siya ay itinuloy ko pa rin. Hinayaan ko lang ang aking sarili. Ang sabi ko kasi ay wala namang masamang umasang lumigaya din. At sa dami na ng pinagdaanan ko ay alam ko sa sarili kong karapat-dapat rin akong lumigaya.

Ngunit habang tumatagal, katulad nga ng sinabi ng isa kong kaibigan, nawawala na ang mga positive expectations. Naglalaho...

At katulad ng sinasabi sa akin madalas ni Reigning MRS. kapag tinatanong ko siya kung ano ang dapat kong gawin ang lagi niyang sagot ay "Alam mo na ang sagot, hindi mo lang matanggap na iyon na nga."

At tuwing naaalala ko iyon ang laging sagot lang na nraramdaman ng aking puso ay...

HINDIAKO MAMAHALIN NI TOOOT KAHIT KAILAN...WALANG PATUTUNGHAN ITO.

Kaya ngayon, nahihirapan ako...nanlulumo...nanlalambot...

HIndi ko kasi alam ang gagawin ko.

Gusto kong ipagpatuloy ang ginagawa ko kay tooot dahil masaya ako doon, pero alam ko naman na wala rin. At kung susuko naman ako ay kakainin ko ang pride kong ayaw na sumusuko dahil alam ko din naman na bakit ko kailangan mag-effort kung wala din naman.

Gusto ko nang bumitaw na ayaw ko...

Gusto ko nang tumigil na ayaw ko...

Gusto ko si tooot. Gusto ko siya makasam lagi. Pinapasaya niya ang araw ko. Pinapagaan niya ang mabigat kong tingin sa mundo. Gusto kong maging kami. Gusto kong manalo sa pagkakataong ito. Sawa na akong maging talunan sa pag-ibig. At higit sa lahat, gusto kong isampal sa lahat ng tao na kaya ko ring maging maligaya.

Pero nararamdaman kong baka hindi pa ito ang pagkakataon.

Sabi ko nga sa isa ko pa ng kaibigan kagabi,

"Dati sobrang tigas ko. Ang tigas ng tuhiod ko na kayang tumayo mag-isa kaya walang lumalapit upang makita ang kalambutan ng puso ko. Ngayon naman, masyado na atang malambot ang tuhod ko...nahuhulog na lang lagi kahit hindi naman sigurado kung may sasalo."

2008-01-24T14:22:00.000+08:00

"Ano ba ang mas nakakaawa, ang taong sumuko dahil nabigo sa pag-ibig, o ang taong hindi sumusuko?" -Andy, Coffee Prince

Hindi ko masasabing sanay o nasanay na ako. Ngunit masasabi kong ilang beses ko nang tinahak ang landas na ito...ang landas ng puso. Ilang beses na rin akong sumuong at nakipaglaban para sa inaasam kong pag-ibig...

Maraming mukha...
Maraming pagkakataon...
Iba't-ibang paraan...
Iba't-ibang simula...
pero siyempre
Isa lang ang kinahantungan...
Luha...
Hinagpis...
Paghihirap...
Pare-pareho...

Ito...ang storya ng aking pag-ibig.

Simula pa noong bata ako ay pinangarap ko ng lumigaya. Pinangarap kong makilala ang natatanging lalakeng magpapaibig sa akin at mabuhay na kasama siya habambuhay. Pero habang ako ay nagkakaedad na ay nararamdaman at natututunan kong mahirap pala ang aking kagustuhan.

Babalik tayo sa aking kabataan...highschool. Noong 2nd year ako ay may nakita akong lalaki. Dahil sa pagtatanung-tanong ay nalaman ko na first year pala siya. Noong una ay natuwa ako kapag nakikita ko siyang naglalakad sa corridor, magkakabanggaan sa canteen at kung anu-ano pang sitwasyong maari kaming magkita. At natapos ang 2nd year ko ng ganoon.

Noong nasa 3rd year na ako ay naging madalang na kaming magkita. Nasa 2nd floor na kasi ako at siya ay nasa 3rd floor pa rin.

Hanggang sa isang araw, pagdaan ko sa computer lab ay nakita ko ang aking teacher sa computer na tinuturuan naman ang kanilang klase. Exam noon. Nakaramdam ako ng kakaibang pakiramdam. Pagkatapos niyang sagutan ang kanyang exam at lumabas ng lab ay ako naman ang pumasok. Hindi ko maintindihan pero nagkaroon ako ng lakas ng loob na tanungin ang dati kong teacher kung ano ang pangalan niya at numero. Ibinigay nman sa akin dahil close naman kami ng teacher. Paglabas ng lab ay napuno ng saya ang aking puso. Pag-uwi sa bahay ay pinag-iisipan ko kung itetext ko siya at kung ano ang aking sasabihin. Pero dahil hindi naman likas sa akin na gumawa ng first move ay pinabayaan ko na lang. naniniwala kasi ako dati na kung meant na mangyari ay mangyayari no matter what. Kaya pinabayaan ko na lang. and besides, lumaki akong takot sa mga pagbabago at sa pagtetake ng risks.

Dumaan ang mga araw na walang nagyayari. Dumadaan din ang mga araw na nakikita kong sumasaya ang mga tao sa paligid ko dahil nagkakaroon sila ng karelasyon. Dumadaan ang mgar araw na dahil sumasaya ang mga tao ay napupuno ng galit at inggit ang puso ko. Nagsimula akong magalit sa mundo. Ang lagi kong tanong noon ay "Nagpapasalamat ako sa lahat ng blessings na binibigay sa akin, pero hindi ko naman hiningi lahat ng iyon...pero bakit ang kaisa-isang bagay na matagal o buong buhay ko nang hinihiling ay hindi pa rin matupad?" Naiinis ako na makita ang mga tao sa paligid kong masaya at punong-puno ng ngiti ang mga labi habang ako ay lugmok sa kalungkutan at pag-aasam. Sabi ko sa sarili ko noon ay hindi fair iyon. Pantay-pantay lang naman kami, bakit nila nakukuha ang bagay na iyon samantalang ako ay hindi.

Fast forward....

Dumating ang araw ng retreat namin noong 3rd year. Ibinuhos ko doon ang lahat ng namumuong galit ko sa tao at sa diyos. Isinigaw ko ang lhat ng saloobin ko. At sa huli ay nilinaw ko ang mga bagay-bagay at hiniling nasana ay dumating na "siya".

Tatlong araw ang retreat. Biyernes, Sabado at hanggang Linggo. Sa kamalasan ay walang signal sa Caleruega. Kung kaya't binuksan ko lang telepono ko nang kami ay nasa bus na pauwi. Sa aking gulat, Nagtext ang crush ko. Nagtatanong siya sa klasmeyt niya ng gagawin nila para sa isang report. In short, wrong send. Pero natuwa ako. Sabi ko sa sarili ko ay baka ito na. Baka sign na iyon. Pag-uwi ko ay tinext ko siya. Sinabi ko ay wrong send. Pero dahil sa pagiging mahiyain na naman ay hindi ako nagpakilalang ako. Nagpakilala ako bilang isang babae dahil na rin sa takot dahil alam kong straight siya.

Dumaan ang lunes at martes na nagtetext kami.

Pero sa di inaasahang pagkakataon ay nabuko niya rin ako. Tumawag siya sa telepono ko at nalaman niyang lalake ako. Hindi naman siya naglit pero sinabi niyang hindi na siya ulit magrereply. Madaling araw noon. Hindi na ako nakatulog. Pagpasok ko ng miyerkules ay malungkot ako at balot ng agam-agam. Pero that time, hindi ako sumuko. Nagtext ako kahit huling beses na. Sabi ko ay wala naman akong masamang intensyon. Gusto ko lang makipagkaibigan. at sinend ko na nang umaasa akong magreply siya.

Huwebes ng madaling araw... Nagreply siya. Sabi niya ay hindi talaga siya nakikipagkaibigan sa mga bading pero...it's worth a try naman daw. AT dahil sa timuran niyang iyon ay lumundag ang aking puso at sumigaw sa loob ng kaing dibdib.

Naging malapit kami sa isa't-isa. Nagtetextan araw-araw. Nagtatawagan. Ang sabi ko pa nga noon ay, baka ito na nga. Ang term ko sa nagyayari sa aming dalawa noon ay parang kami na pero walang formality ekek. Masayang dumaan ang mga araw sa amin. Pero dahil sa pagkaduwag ko ay hindi pa rin ako gumagawa ng mga paraan...hinihintay ko lang mangyari ang mga bagay-bagay.

Hindi ko alam na ang kaduwagan ko pa lang iyon ang sisira sa aming dalawa. Nalaman ko na lang na nililigawan na niya ang kaibigan kong babae. Noong nalaman ko iyon ay nagalit talaga ako. Hindi ko masabi kung anong nararamdaman ko. Basta gusto ko lang sumabog. Kahit luha ay walang pumapatak. Galit lang ang bumalot sa pagkatao ko. Dito na ako nagsimulang magsuot ng itim. Nagalit ako sa kaibigan ko. Ginawa ko s kanya lahat ng maiisip kong masamang bagay noon na maaring gawin sa traydor na katulad niya. Pero siya...ni hindi ko man lang siya kayang sigawan. Patuloy akong nagpakatanga at patuloy siyang minahal ng aking puso...ng aking buong pagkatao.

Fast Forward...4th year. Gagradutae na ako ng highschool. Nararamdamn ko at alam ko sa sarili kong wala na ang dati naming samahan pero patuloy pa rin ang aking puso sa pagtibok ng kanyang pangalan. SInulatan ko pa siya. Sinabi ko doon ang lahat ng nararamdaman ko at nas puso ko. SInabi ko pa sa sulat na "Kahit nasaan man ako, at kahit nasaan ka man, patuloy kang hahanapin ng puso ko para mahalin".

At diretso na ako sa unang taon ko sa kolehiyo na dala pa rin ang pag-ibig ko sa kanya.

Hanggang sa isang gabi, tumawag siya sa bahay namin. Nagkukuwento na naman siya tungkol sa isang babaeng hindi niya makuha. At pagkalipas ng mga taon, aynatanggap ko na. Naiyak ko ng unang pagkakataon para sa kanya. Luha ng pagbitaw. Naisip ko na kahit anung mangyari...mawala man at nagtagumpay man ako na pigilan sila ng kaibigan kong maging sila ay maraming darating na babae. Mga babaeng bibihag sa kanyang puso at magiging topic ng kanyang mga kuwento...pero ako, kahit kailan...kahit naong gawin ko...kahit ipakita ko sa kanya ang puso kong duguan ay hindi niya ako mamahalin.

Mapagpaasa siya! gahaman. Walang kuwenta. Hinayaan kong umibig ang aking puso para sa isang taong hindi ako kayang mahalin mula pa sa simula.

Iyon ang nagtakda ng pagbabago sa aking buhay. Nagsimula akong magalit sa pag-ibig. Pinigilan ko ang aking pusong tumibok. Pinigilan ko ang aking sarili na mahulog para sa mga taong nasa paligid ko. Naging matigas ako. Kulang na lang ay isuka ko ang kapaitan na naipon sa buo kong pagkatao.

Pero ang tadhana nga ay mahiwaga. Habang ako ay lugmok sa panghihinayang at problema noong aking 3rd year ay nakakilala ulit ako ng isang tao. Wala lang siya sa kin. Kaibigan. Period. Pero hindi pala nakatakdang tumigil sa tuldok ang lahat para sa amin.

Naging malapit kami sa isa't-isa. Lumalabas kaming magkasama. Nagtetextan at nagtatawagan. At dahil doon, pinigilan ko man ay nakita ko na lang ang aking sarili na nahuhulog para sa kanya. Sabi ko noon, sapat na siguro ang kalungkutan at kabiguan na natamo ko. Baka ito na ito.

Sa pangalawang pagkakataon ay umasa ako. Umasa akong ito na ang panahon upang lumigaya ang aking puso. Ibinigay ko sa kanya ang lahat ng pagmamahal na alam kong ibigay. May pagkamaramot man ang pagmamahal na iyon, wala akong pakialam noon. Dahil iyon ang lam kong pag-ibig noon.

Pero sa kasamaang palad. Hindi pa rin. Kahit nga naman ano pala ang gawin mo, kahit ibigay mo pati puso at kaluluwa mo, kung hindi ka niya kanyang mahalin sa paraang gusto mo ay hindi mangyayari ang lahat. Nas isang gilid ako na ibinibigay ang lahat sa kanya, ngunit nasa kabilang dako pala siya, nagbibigay ng pag-ibig para sa iba.

Nagalit akong muli, pangalawang beses na ito pero ganun pa rin. Inisip ko kasi na masyado niya kaong nakilalang matigas at galit sa mundo kung kaya hindi niya narealize na kaya ko din siyang mahalin. Mahirap ang nagyari at pinagdaanan ko sa kanya. Pero natanggap ko. Iba't-iba pa rin kasi ang hugis ng pagmamahal. Hindi lang ang alam mo ang tama. Kaya patuloy ko siyang minahal...ngunit hindi bilang isang maari kong makarelasyon...ngunit bilang isang malapit na kaibigan. At dahil doon ay pinalaya ko na siya at ang aking sarili mula sa gapos ng aking galit, hinagpis at poot.

Dalawang pinakamahalagang taong dumaan at nagpatibok sa aking puso. Dalawang pagkatalong buong buhay kong dadalhin.
Kaya sinabi ko sa sarili ko, kailangan matuto na akong magrisk kahit papano. at kailangang maipakita ko sa mga tao sa paligid ko na hindi ako taong ubod ng tigas na hidi na nila ako maaring mahalin.

Hanggang dumating siya...ang taong muling bumubuhay sa puso ko. Madalas akong tinatanong ng mga kaibigan ko kung mahal ko na siya. Ang lagi ko namang sagot ay hindi pa. Gusto ko pa lang siya. Ngunit madalas din sinasabi sa akin na baka natatakot lang akong aminin sa aking sarili na mahal ko na siya para kapag walang nagyari sa pagtingin ko sa kanya ay hindi ako masyadong masaktan. Ang totoo, hindi ko alam. Siguro nga mahal ko na siya. Ewan. Ang alam ko lang ay gustong-gusto ko siya. Gusto ko siyang laging nakikta, nakakausap at nakakasama. Pinagagaan niya ang mabigat kong pagtingin sa mundo.

At katulad ng nakaraang dalawa ay heto na naman ako. sumusuong na naman sa labanang hindi ko alam ang kahihinatnan...o alam ko na nga ba...pero ayokong isipin. Dahil ang alam ko lang na katapusan sa mga kuwentong pag-ibig ko ay puro sakit at luha. Ayokong isipin na matapos kong hayaang mahulog ang aking sarili ay siya ang pangatlong tao na hindi ako sasaluhin at pababayaan akong mamatay.

Magulo ang isip ko tungkol sa kanya. Kung anu-anong bagay ang laging sumasagi sa aking isipan. Nakakasakit na ng dibdib. Pero wala akong magagawa, Nagririsk ako e. Kasama naman sa pagririsk ang alam mong maari kang masaktan sa huli pero ginagawa mo pa rin. Iniisip kong kapag naitam ko ang mga mali ko sa nakaraan kong dalawang pagkatalo ay mananalo na ako this time. Iniisip kong matapos ang maraming sakit ay nararapat naman siguro akong lumigay sa piling niya.

Pero ewan. Hindi ko naman hawak ang panahon...ngayon pa at paalis na ako. hindi ko rin hawak ang puso niya upang kontrolin na mahalin niya ako at magustuhan.

Nandito na naman ako. Simula bata hanggang magkaedad. Nasa isang tabi...nakatingin sa langit at umaasa. Nasa isang tabi, nakatingin sa mga taong dumadaan, na sana isa doon ay mapansin ako at lapitan...Na ang taong iyon...sana ay siya na.

Ngayon...Masasagot niyo na ba ang tanong ko...

"Ano ba ang mas nakakaawa, ang taong sumuko dahil nabigo sa pag-ibig, o ang taong hindi sumusuko?"

*Bakit ba ganyan... Heto na naman?

2007-12-26T15:29:00.000+08:00

Bakit ba ganyan...heto na naman....

Sadya bang matigas ang ulo ng mga tao? Sinasadya kaya nilang hindi matuto sa mga karanasan nila? Sinasadya kaya nilang paulit-ulitin ang mga pangyayari s abuhay nila para lang sa huli ay wala rin namang pinagkaiba ang kahihinatnan?

Pero kung hindi sadya, talaga bang wala silang kontrol sa mga ilalaan sa kanila ng tadhana? Na kahit anong pigil ay wala silang kapangyarihang tumutol...

Madami-daming beses ko na ring nabanggit sa mga nauna kong post ang tungkol kay "tooot". Pero malabo ang aking pagpapakilala sa kanya. Sa mga nakabasa ng post kong yun... si tooot ay ang apprentice sa organisasyon ko na sinabihan ko sa post ko na "tignan na lang natin ang mga pangyayari sa mga susunod na araw".

At ganun na nga ang nagyari...hinayaan kong lumipas ang mga arwa at hinayaan kong palalimin ng tadhana ang pagkakakilala ko sa kanya.

Dati, isa lang siyang tao na nagpapangiti sa aking mga labi. Ngayon, kasabay ng aking mga labi ay napapalundag na niya ang aking puso. Sa kanyang mga haplos sa aking katawan ay para na rin niyang nahawakan ang aking kaluluwa. Ang kanyang mga titig ay parang sikat ng araw na kailanma'y hindi ko maaring tignan dahil ako'y tutunawin nito. Ang kanyang mga labi na dahilan ng pagkatuyot ng aking lalamunan. Ang kanyang mga yabag at galaw ay animo'y lindol na nagpapayanig sa lupa at sa aking kalamnan. At ang kanyang boses at halakhak na paulit-ulit na tumatakbo sa aking mga tenga ay siya ring yumayakap sa akin sa lamig ng gabi.

Hayan. Ganito ko na siya kakilala ngayon. Ganito na siya kakilala ng aking sistema. Ganito na siya kakilala ng aking paningin, pangamoy, pandinig at pandamdam. Ganito ko na siya kakilala na isang araw ay narinig kong sumigaw ang aking puso...hindi dahil sa sakit at pait na maulit na nitong dinanas. Ngunit dahil sa tuwa at pag-asa. Ganito ko na siya kakilala na kung maaring maging realidad ang aking mga panaginip ay dinasal ko na.

Natulungan ng paglipas ng araw at ng tadhana na mapalalim ang pagkakakilala ko sa kanya. Lumalim ito na para na itong naghukay sa kaibuturan ng aking puso.

Ang tanong lang ay... Ganito rin kaya ang nagagawa ng tadhana at mga arw sa kanya? Napapalalim din kaya nito ang pagkakakilala niya sa akin? O pinapaigting lang nito ang mga dahilan at rason upang balewalain niya ang aking puso. O baka sa simula pa lang ay wala naman palang dahilan ang pagtibok ng aking, puso. Natatakot akong ako lang pala ang humukay ng puwang sa aking puso at kasabay nito ay muli akong humukay ng libingan para dito.

Bakit ba ganyan... Heto na naman... Hindi na siguro ako batuto. Ayoko ang naghihintay. Ngunit katulad ng mga nakaraan, ako na naman ang tangang nauna. Nauuna ako nang hindi ko alam kung may hihintayin ba ako.

Hahayaan ko bang magsalita ang king puso. na hindi ko sigurado kung papaano niya ito tatanggapin? Magpapamals kaya siya ng pag-asa, o hindi siya maaapektuhan, o iiwas siya?

O di kaya ay maghihintay ako na lumalim pa ang sigaw ng aking puso... Ngunit baka wala naman pala akong hinihintay at tuluyan na naman akong malibing sa kadiliman, kalungkutan at pait.

Naglalaban ang aking mga paniniala at nararamdaman. Mailang ulit kong nakikita ang kaing sarili na tahimik at nag-iisip ng malalim.

Bakit ba ganyan? Heto na naman... Ganito na talaga ako sa tuwing titibok ang aking puso. Tuliro, balisa, hindi mapakali.

At sa toto lang hindi ko alam kung anong gagawin kong ending sa sinulat kong ito. Pagkatapos kong magbuhos ng emosyon ay hindi ko alam kung saan tutuloy ang lahat.

Natatakot kasi akong maglagay ng katapusan sa nararamdaman ko ngayon...

Basta alam ko, GUSTO KO SIYA at...

Nagbabalik..Nanggugulat...Maldita

2007-11-29T13:48:00.000+08:00

Matagal din akong nawala.

Minsan talaga, natutuyo lang ang puso mong makiramdam at magbuhos ng emosyon...

Pero ngayon...I'm back!

Kaya sa mga kaibigan ko...salamat sa paghihintay.

Sa mga ayaw kong tao...matakot kayong muli.

Sa taong gusto ko...malapit na ako.

AGNOIA

2007-10-02T14:24:00.000+08:00

AGNOIA

*Ang sarap ng feeling na muling makapagblog. Maraming nangyari sa nitong mga nakaraang araw na nagpasaya, nagpalungkot at nagpaexcite sa akin...

Nagsara na ang kabanata ng AGNOIA para sa Artistang Artlets. Pero ang iniwan nitong tatak sa puso ng mga miyembro at mga nanood ay habambuhay na mananatili.

Una kong nakita ang script ng AGNOIA year 2005 pa. Kailangan naming maghanap ng partner kong Liaison Officer na si John(na siya na ring nagdirek ng play) ng mga script na pwedeng gamiting ng AA for its 25th Anniversary play. So, pumunta kami ng Carlos Palanca sa Makati upang magresearch. Isa nga sa mga nakita namin ang AGNOIA. Unang basa pa lang namin dito ay napukaw na agad ang aming puso. Malalim ngunit tagos sa puso. Nagustuhan ko kung paano, katulad sa tunay na buhay ay magkakadugtong ang mga buhay ng labing-isang karakter. Pinapatunayan lang nitong lahat ng gagawin mo, maliit man o malaki ay nakakaapekto sa iba. Nagustuhan ko rin ang karakter ni AQUARIUS. Isang baklang takot sa pag-iisa at ang tanging hiling lamang ay ang kasiguraduhan ng pagmamahal ng kanyang karelasyong si SCORPIO. SInabi ko talaga sa sarili ko na ako dapat ako ang gumanap dito sa karakter na ito kung sakali mang ang script ang mapali para sa anniversary celebration...ngunit hindi. Hindi ito ang napili...kung kaya't nabaon sa limot ang aking pangarap.

Hindi ko naubos maisip na darating ang panahon na maisasaentablado pala namin ang dula. At matutupad ang aking pangarap na gampanan si AQUARIUS.

Pero hindi siya naging madali katulad ng aking inaasahan. Lagi kong iniisip na marunong akong umarte. PEro dito...iba. DUmating ang mga panahon na kinakabahan ako at natatakot dahil hindi ko makuha ang gusto kong atake...at hindi ko rin maibigay ang sukdulang kagustuhang atake ng aking diretor na si JOHN. Dumating din ang mga gabi na pagkatapos ng mga rehearsal ay nagrerehearse pa akong mag-isa sa loob ng aking kuwarto para kinabukasan ay may bago akong maipapakita. At hindi ako nabigo...sa tulong ng aking hirap at mga pinagdaanan sa buhay ay nailabas ko ang mga hinaing at sugat sa puso ni AQUARIUS.

Tunay at napapanahon ang mensahe ng AGNOIA para sa mga manonood. Panghawakan mo ang iyong buhay at magtiwala sa kapangyarihan ng sarili. Madami din akong natutunan mula sa halos dalawang buwang pagtatrabaho sa AGNOIA.

1.Kung para sayo ang isang bagay...kahit lumipas man ang panahon ay para sayo ito.

2.Huwag masanay sa nakasanayan na. Kailangang pinagbubuti ang kakayahang umarte at patuloy na pinalalago.

3.Kahit isa ka lang ay paektado mo ang mga tao sa paligid mo.

4.Hindi iisa ang hugis ng puso. -LIBRA Hindi lang ang nakasanayan natin ang tama.

5.Ang bawat tao ay espesyal at bawat isa ay may maituturo sa ating aral.

Natapos na nga ang AGNOIA...pero habambuhay ko itong dadalhin sa puso ko...kasama ni AQUARIUS na minahal ko na ng lubusan.

PS: Thanx to JOHN for directing the play at for choosing me to play Aquarius. and MHARKEE for my first stge kiss..wahaha!

at salamat din kay tooot...ikaw ang dahilan kung bakit ko nagampanan ang roloe ko ng maganda...

Paalam Part1

2007-09-17T14:01:00.000+08:00

Bibi Part1

Kagaya ng nauna ko ng nasabi...

"Darating ang panahon, igilan ko man o hindi ay kailangan kong lumisan at mag move on. Gustuhin ko man o hindi ay wala akong magagawa dahil iyon ang kailangan."

At sa bawat araw na lumilipas ay nararamdaman kong totoo at nagiging totoo ang mga sinabi ko.

Mahirap.

Masakit.

Malungkot.

Nakakapanghina isipin.

Pero kailangan kong gawin.

Unti-unti ko ng hinahanda ang aking sarili.

Sana matutunan kong maging manhid sa lalong madaling panahon.

Sana makaya kong hindi masaktan kapag iniwan ko na siya.

Hindi ko maubos maisip na kailangan kitang iwan pagdating ng panahon...at kailangan pa sa ganitong paraan...

2007-09-13T14:48:00.000+08:00

So TIRED...

Minsan nakakapagod mabuhay

Nakakapagod magkunwari

Nakakapagod magsinungaling

Nakakapagod na magpakamanhid

Nakakapagod tumawa

Nakakapagod lumakad

Nakakapagod ngumiti

Nakakapagod umiyak

Nakakapagod malungkot

Nakakapagod pumili ng damit na kailangang isuot

Nakakapagod manood ng TV

Nakakapagod mag-internet

Nakakapagod tumunganga

Nakakapagod tumingin sa fone kung may nagtext

Nakakapagod tumingin sa orasan na ang bagal gumalaw

Nakakapagod mag-isip

Nakakapagod umasa

Nakakapagod mangarap

Nakakapagod ngumiti kahit ayaw mo

Nakakapagod umintindi ng mga tao

Nakakapagod ng ikaw na lang lagi

Nakakapagod magsapatos araw-araw

Nakakapagod maghintay

Nakakapagod ipilit ang sarili sa tao

Nakakapagod magsalita

Nakakapagod magtago

Nakakapagod matakot

Nakakapagod maging matapang lagi

Nakakapagod maging mabait

Nakakapagod magmaldita

Nakakapagod sumigaw

Nakakapagod magyabang

Nakakapagod mainggit

Nakakapagod makinig

Nakakapagod magmahal

Nakakapagod lumaban

Nakakapagod ang mga bagay na paulit-ulit...

Nakakapagod ang mga bagay na hindi na nagbago...nagbabago at magbabago

Nakakapagod gawin ang bagay na nakasanayan ko na.

Nakakapagod sabihin sa sarili na okay lang lahat kahit hindi naman ata.

Napapagod na AKO.

Kung kaya ko lang iwan ang mga nakasanayan ko...

Kung kaya ko lang huwag matakot sa mga pagbabago...

Kung kaya ko lang lumayo at huwag ng magpakita habambuhay...

Maskara...

2007-09-12T15:57:00.000+08:00

Maskara...Pagkukunwari...
Katotohanan...BitterBitch!

Lahat tayo ay may mga maskarang sinusuot araw-araw upang ikubli ang kung ano mang mga bagay na ayaw nating ipakita sa iba. Marahil ito ay ang masamang pagkatao natin na ayaw nating ipakita sa iba, mga sikretong kapag lumabas ay magsisimula ng ating kasiraan, o minsan, ang mga kahinaan nating hindi maaring malaman ninoman upang hindi nila ito magamit laban sa atin.

At sa panahon natin ngayon, sa daming bagay na kailangan nating itago sa madla ay hindi lamang isang maskara ang isinusuot natin. Isa sa pamilya, sa kaibigan, etcetera...etcetera. Kung minsan pa ay napapagbaliktad na natin ang kung anong maskara ang dapat nating gamitin.

Habang naghahalungkat ako ng gamit kagabi ay may nakita akong maikling sulat na ibinigay sa akin ng aking kaibigan.
Nakalagay doon na... "Mahirap ang ating kalagayan dahil hindi natin maaring ipakita ang tunay nating mukha sa iba sa likod ng ating mga maskara. Kinakailangan ito alinsumod sa batas ng tao, kalikasan at ng diyos kung meron man."

Napaisip tuloy ako.

Mahirap ngang kumawala sa kung ano mang maskara ang sinusuot mo.

Siguro, hindi na mahalaga ngayon kung ano ang tunay na ikaw...kundi ang maskarang sinusuot mo. Mahirap kasing ilantad mo ang tunay mong mukha pagkatapos ay hindi naman pala magugustuhan ng iba.

Nawawala na ang katotohanan sa ating mga bagay dahil sa samu't-saring pagkukunwaring ginagawa nating lahat.

Nakakatakot lang.

Baka sa susunod akong magtanggal ng maskara ay maskara pa rin pala...

O di kaya...

Wala pala talaga akong mukha at binubuo ko lang ang aking pagkatao gamit ang aking mga maskara.

Masama bang subukang ipakita ko ang tunay kong sarili?

TEENAGE TIMELINE(Ang buhay ng dalagitang BITTERBITCH)

2007-08-29T13:56:00.000+08:00

TEENAGE TIMELINE...(Ang buhay ng dalagitang BITTERBITCH)

Today...August 29...marks the end of my teenage years. Korek! 20 na ako today...

So, dahil emosyonal ako at mahilig magbalik sa nakaraan ay magtitrip tayo pabalik sa mga nangyari sa aking teenage life...

13-first year high ako nito. This year ay simula ng napakaraming bago sa buhay ko. Siyempre, after 6 years sa elementary na may service ako, complete independence naman ang drama ko dito. Pinayagan na ako ni mudang na magcommute. Dito rin sa taong ito ay nagsimula ulit akong umasa na makita na ang lalake para sa akin. Matapos kasi ng pagpaparaya ko noong grade 6 ay inisip kong siguro naman sa hayskul ay pantay-pantay na ang labanan. Dalawa ang nakita ko. Iyong una, crush lang. Siya ang ultimate crush ko noon. Sabi ko sa sarili ko at dinadasal ko na kahit hindi man kami magkakilala basta magkaroon ako ng isang buong araw with him. 1st year ako noon at siya naman ay 4th year. Yung pangalawa, si A.J.D.C. yun yung seryosohan kunong emosyon ekek. Binabayad ko pa siya ng gagawa ng drafting plates niya para pumasa siya...punyeta! Ang resulta, sa akin pa nagpatulong para maligawan yung gusto niya.

14-Nakalagpas na ako AJDC sickness ko. Pero crush ko pa rin siya noon pero hanggang doon na lang. Walang masyadong landiang nangyari sa taong ito. Nagfocus ako sa studies ko kaya flying high ang aking mga grado. Dito ko nakilala ang hayskul barkada ko na up to now ay ka-close ko pa rin. Nagkaroon ako ng isang crush na first year high...

15- Third year na ako. Nagsisimula na akong magalit sa diyos nitong mga panahong ito. Nagagalit ako noon, dahil amidst all the blessings na binibigay niya sa akin...hindi ko pa rin nakukuha ang gusto ko...lalake! Lumilinya pa ako noon na hindi ko naman ginusto lahat ng binibigay niya, nakit di niya maibigay ang gusto ko. At kung anu-ano pang kadramahan ng isang hayskul baklita. haha! Siguro, napepressure lang ako noon, dahil ang mga bilat kong frends ay kahit hindi na tumayo ng upuan ay mayrong lalake. Nakita ko uli sa loob ng computer room ang crush kong 1st year dati...2nd year na siya. He is still cute as ever. Sabi ko, this is it. Prof ko rin nung 2nd year ang computer prof niya kaya hiningi ko ang pangalan at numero. Pero, ang manang na maldita, inistore lang ang numero...wala nmang ginawa. Nagpatuloy ang galit ko sa diyos hanggang dumating ang retreat. Binuhos ko talaga lahat doon ang galit ko, iyak, mura, name it...ginawa ko. To my surprise, habang nasa bus na kami pauwi, may na wrong send sa aking fone...to my surprise ulit...si crush ko pala iyon. Ang saya di ba? Dito na nagsimula ang T.L. phase ng buhay ko. Sabi ko, baka ito na...baka siya na. Nagtext kami. Natakot pa ako noong nalaman niyang bakla ako. Mild homophobic kemeru daw siya. Pero with my powers of persuasion ay napapayag kong maging frends kami. Effort ang ginawa ko doon kung effort. Nagwork naman kahit konti. Dumating yung panahon na hindi na lang ako ang tumatawag sa kanila...tumatawag na rin siya sa bahay. Minsan nagsasabay na kami pumasok dahil malapit lang siy sa skul. Pinagbabawalan pa niya ako magyosi. Dumating kami sa phase na kulang na lang ang formalization(o ako lang nakafeel nun). Akala ko hindi na matatapos ang lahat ng kasiyahan. AFter ng Valentine's day ay nalaman ko na lang na nililigawan na niya ang isa kong kaibigan. Nagalit ako. Napuno ng galit ang puso ko. Matapos ang lahat...oras...libreng libro...pag-intindi...doon lang pala mapupunta ang lahat. Mula ng araw na malaman ko ang balita...doon na ako nagsimulang magsuot ng itim. Itim ang sumimbolo ng namatay kong pag-ibig na pinipilit kong ilaban pero walang nagyayari. Basta ang sabi ko, gagantihan ko ang kaibigan ko...pero si boylet, patuloy ko pa ring minahal...

16-Naging klasmeyt ko ang frend ko nang taong ito. From being popular sa klase, lumagpak ang karera niya. Siniraan ko siya sa lahat ng klasmeyts ko...hanggang sa ang kausap niya na lang ay yung binabakstab niya dati na klasmeyt niya. hahaha. Ito siguro ang pinakamagulong taon ko sa hayskul. Hindi na ako nakakapgperform ng maigi sa klas dahil laging namumugto mata ko. Kahit alam ko na noong wala naman talaga, patuloy ko pa ring inilalaban ang pagmamahal ko. Hanggang sinabi ko pa rin sa kanya na hanggang nasa iisa kaming eskuwelahan, hindi ko siya papayagang maging masaya...
SIyempre, graduation din ang isa sa mga nagyari sa taong ito. nagkahiwahiwalay na kami ng barkada ko. Ako lamg kasi ang may gusto ng Arts and ol those kemeru. Sila gustong magpakadalubhasa sa nursing at engineering at commerce.

17-College na. Bago ang lahat. Dito sa taong ito ay nahanap ko ang tunay kong calling...ang teatro. Sumali akong AA at hindi ako nagkamail sa desiyon ko. Nakita ko ulit yung 4th year na crush ko. AA din pala siya. Masaya akong naging close kami kahit wala na akong feelings for him. Dito ko rin simulang nakita ang iba ko pang kakayahan.
Isang gabi, may tumawag sa bahay namin. SI T.L. Nagkukuwnto siya tungkol sa isang babae na gusto niya at hindi niya maukha dahil hindi siya kayang seryosohin. Noong moment na iyon ay naluha ako. Iyon ang huling luha ko para sa kanya. Pagkatapos naming mag-usap ay pinalaya ko na ang naagnas kong pagmamahal sa kanya. Narealize kong kahit nagtagumpay akong hindi maging sila ng kaibigan ko, marami pa ring babae diyan. Maraming babae ang bibihag sa puso niya pero ako?...hindi ako kailanman magiging laman ng sakim niyang puso.
Kaya ang sabi ko sa sarili ko, simula na ito ng pagtalikod ko sa pag-ibig. Ang pag-ibig ay para lang sa mahihina sabi ko.

18-Naging officer ako sa AA. Dito ko ibinuhos ang lahat ng pagkukulamg sa akin ng pag-ibig. Minahal ko ng buong puso ang organisasyon at ang trabaho ko dito. Nakilala ako bilang bitterbitch...ang malditang bitter sa pag-ibig. ANg taong ito ay puno ng blessings sa aking karera. Patuloy ang pagdating ng mga magagandang komento tungkol sa aking pag-arte. Nakasulat din ako ng play na naisama sa aming anniversary production.

19-Ito ay taon ng pagsubok. May nagyari sa aking problema na akala ko hindi ko na malalagpasan. Sa problemang ito ay kinailangan kong pakawalan ang aking mga pangarap sa organisasyon at manatili na lamang miyembro. Nasaktan ako. Sabi ko, ang posisyon na lamang ang meron ako, pati ba iyon ay kukunin pa rin sa akin ng diyos? Matagal akong nalungkot. pero sabi nga...the show must go on. Kaya tayo ako uli...at lumaban. Narealize kong hindi dahil sa posisyon kaya ako kilala at nirerspeto. Dahil sa ako ay ako. Hindi dahil sa posisyon. Bagamat mahirap, nailaban ko naman.
AFter din ng matagal na panahon na isinusuka ko ang pag-ibig ay binigla ako ng tadhana. May nakilala akong first year na apprentice sa organisasyon. AT doon na nagsimula. Pinigilan ko man sa simula dahil hindi ko matanggap sa sarili ko...ay wala na rin akong nagawa. Umibig ako sa kanya. Dito ko masasabi na nagmahal na ako ng totoo. Binigay ko ang lahat kaya kong ibigay ng walang hinihinging kapalit. Hindi ko man maintindihan ang aking sarili, sa loob ko ay may namumuong pag-asa. AKala ko kasi dati ay hindi ko na kayang magmahal. Pero dumating nga ang taong iyon at nabuhay muli ang aking puso. AT katulad ng mga nakaraan...umasa ulit ako. Umasa akong baka siya na. AT katulad uli ng mga nakaraan...nagkamali na naman ako. Ibang tao ang gusto niya...bagmat lalaki rin...iba pa rin at hindi ako. Bumaha ang luha...napuno muli ng galit ang puso ko at inisip kong maghiganti. Mabuti na lamang at nagising ang aking Buddha Nature dahil sa chanting at naisip kong hindi tama ang gumanti. Hindi nila kasalanan ang magmahalan. Pero siyempre, masakit pa rin dahil kabiguan na naman ito para sa akin. Matagal din ang pinagdaanan ko bago ko siya mapalaya sa aking puso. Pinapagalitan na nga ako ng aking mga kaibigan noon. Pero habang tumatagal, ay natanggap ko din. Proud kong sinasabi ngayon na wala na ako kahit isang butil ng pagmamahal para sa kanya.

At ngayon...

20 na ako. Hindi ko alam kung ano mangyayari peromasaya kong haharapin ang bawat kabanata ng bago kong buhay. Mabigo man sa buhay o pagmamahal...tatyo pa rin ako...patuloy na lalaban...

coz i am and forever will be....

Premature Attractions

2007-08-25T14:37:00.000+08:00

PREMATURE ATTRACTIONS

Nitong mga nakaraang araw ay nagkakaroon ako ng mga "tunganga" moments bago ako matulog sa gabi. Medyo nsira kasi ang reception ng cable ko sa kuwarto kaya channel 2 lang ang malinaw. Hindi ko naman type lahat ng palabas ng dos kaya maaga ko na lang pinapatay ang TV at nag-eenjoy sa dilim ng kuwarto. Sa isang linggong puro ganito ang drama ko ay nagkakaroon ako ng oras para pag-isipan ang mga nagyayari at ginagawa ko sa buhay ko lately...

Nitong mga nakaraang mga araw kasi ay nakakaramdam ako ng feeling na medyo bago para sa akin. Namimiss kong mainlove. Yung tipong kinikilig ako ng mag-isa sa jeep pauwi...Yung mag-isa akong nangingiti kahit nasa gitna ako ng mga taong hindi ko naman kilala sa daan... Yung laging may tumutugtog na music sa ulo ko na masarap ding sabayan habang naglalakad... Yung may inaalala ka maggising mo at bago ka matulog... mga ganoong bagay.

Sobrang weird nung feeling na iyon sa akin dahil alam ko namang hindi ako ganoon dati. Sa mga nakakakilala sa akin, ay alam nilang hindi tipikal na xi iyong nakakamiss ng love. Ilang taon akong naging nuknukan ng kabitteran sa buhay at pag-ibig. iyong kulang na lang na kapag may nakikita akong sweet ay sunugin ko sila. Dumating ang panahon na sinusuka ko na ang pag-ibig dahil gusto ko na siyang iwasan habang nabubuhay ako.

Pero ngayon, kakaiba atang namimiss ko ang magmahal.

Iniisip ko sigurong maraming pagbabagong nangyari sa pagkatao ko...sa aking personalidad at paguugali...matapos ang huling beses na nagmahal ako. Iniisip kong ang pagmamahal na nagyari sa akin noon ay masyadong binago ang aking pagkatao. Binura nito ang kapaitan ng puso ko. Binuhay nito muli ang aking puso. Isang pagmamahal na lumamon sa aking buong sarili. Ganoon siya kabigat na siguro iniisip kong bakit hindi ko siya ulitin. Bakit hindi ko siya subukan muli sa iba.

Pero sa aking kagustuhan na muling umibig ay maling mga pintuan naman ata ang kinakatukan ko. Nararamdaman ko kasi na pinipilit kong maghanap ng mga tao na baka sakaling sa kanila ko uli maramdaman ang naramdaman ko. At noong sinabi kobng pilit...pilit talaga. Pilit na nag-aaway na ang kagustuhan kong makahanap ng pag-ibig at ang aking tunay na personalidad.

Ako kasi yung klase ng tao na may kasinglaki ng aparador na pride at kasing taas ng Mt. Apo na standards. Hindi ko ipagsusuksukan ang sarili ko sayo kung pakiramdam ko ay pinabababa ko naman ang pagkatao ko...or to that effect.

Pero ngayon...ay yung na nga.

Kaya nitong mga nakaraang araw ay nagkaroon ako ng realization na gumising muna sa aking pagdiday dreaming. Sabi ko nga sa sarili ko ay hindi ko kayang gawin lahat at kontrolin laaht ng bagay. Isasama ko na lang ang aking minimithi sa aking chanting.

Sabi nga ng isang quote...ang pagmamahal minsan ay parang nagmamahal ka sa isang pader. Kahit ipilit mo ang sarili mo, wala pa rin silang tinag. So I will spare myself na lang from the hurt. Kung hindi...hindi...kung oo...oo. At kung hindi talaga matinag ay gibain na lang.

Mas magandang mahinog muna ang mga emosyon at pagsasama kesa ipipilit siya ng masyadong maaga.

Kay B.M.S: Siguro masyado lang ako nagstick sa realidad na dapat ikaw ang buddy ko. At masyado akong sumaya na nakakapagtext tayo. Pero siguro hanggang doon na lang iyon. Parang pinipilit kong magbra kahit wala nman akong suso. Ganoon ang metaphor ko sa samahan natin. Pinipilit ang wala naman at hindi dapat.

Kay tooot: You are just an apprentice. Hindi ko dapat pababain ang sarili ko sayo. Tingnan na lang natin ang mga mangyayari sa mga susunod na araw.

Pero don't get me wrong. Hindi ako nagdadrama ha. Masaya kong narealize ang mga bagay na ito.

Oh, but now

I don't find myself bouncing home

Whistling buttonhole tunes to make me cry

No more I love you's

The language is leaving me

No more i love you's changes are shifting

Outside the words

DARKEST DAY EVR!

2007-08-04T14:11:00.000+08:00

DARKEST DAY EVR!

25 days to go and im turning 20 na.

Bakit pa naloloka ako dito sa birthday na ito? Kasi naman, these year marks the end ng aking teenager days.

For me, it marks a new beginnging...

A new chapter...

New friends...

New boylets...

More blessings...

More challenges...

And besides, im the kind of person na hindi takot tumanda. For me, habang tumatanda ay mas lalo ka nagiging wise at mas fabulous. Trip ko pa nga magparty kahit inuuod na ang fez ko at body.

At dahil siyempre malapit nq magbirthday, ililista ko na ang aking much awaited wishlist. For the dirst time in my life ay naghanda ako ng wishlist. Sawa na siguro akong maghintay na may magbigay. At kung may magbibigay ay hindi ko pa gusto...hahaha! Why will I settle for things given to me na hindi ko gusto...if i could tell people na kunhg nao gusto nila and see kung kaya nilang ibigay yun sa akin...(parang di na gifts to ah) db tama nman ako?

Pero bago yun, igigreet ko muna in advance din ang aking mga frends na magcecelbrate din ng kanilang birthday ngayong august.

AUGUST 8- AA ALumna and friend Ate Dewi

AUGUST 11-Jon De Chavez

AUGUST 17- BUDDY Mark

AUGUST 20- Batchmate and friend MArian

AND siyempre...AUGUST 29-MALDITA!

WISHLIST:

1. portable DVD player...cge na pls.

2. bench undies- im tired of my plain ones kc.

3. zippo- ung lighter

4. Plantsa sa buhok o blower

5. Kaha ng marlboro lights-huwag naman sana lahat kayo ito ang ibigay...35 pesos lang ba halaga ng pagmamahal niyo sa akin!

6. pumps- pls. i need new shoes.

7. skinny keans

8. fabulous tops- my quintessential fabulous black tops, or my new favorite colored shirts

9. boquet of white roses- dream ko ito eversince

10. porNARNIA-hehehe.

11.Special date with....toooooot! hehehe.

12. AQUARIUS or SCORPIO- nagpaparinig na po....

13. heartfelt na letter- pero pag letter lang dapt my kasamng gift ah.hehehe

14. BUDDY Mark-hehehe...mas maganda pa kung makukumpleto niyo lahat ng buddies ko.

15.Overnyt inuman

16. white na herbench wallet

17. A good TOP- if u know waht i mean.

18-infinity. BOYFRIEND

Ayan ah... maraming araw pa ang dadaan...sana makapagprepare na kayo. Dadaan din ang prelims...magtipid kayo ng baon niyo...

Huwag kayo magpapakita kung HAPPY BIRTHDAY lang ang ibibigay niyo sa akin. Buong buhay ko puro greetings na lang ang natatanggap ko!

Patikim...

2007-08-01T15:24:00.000+08:00

PATIKIM...

Ang mga pelikula…bumebenta dahil sa mga trailers nila. Bago pa lamang ilabas ang film, trailers na ang inaabangan ng mga manunuod. Dito nasasabi kung kaabang-abang ba ang pelikulang panonorin. Ang mga libro…dinadagsa ng mga mambabasa dahil sa bonggang covers nito. I remember noong bata pa ako ay mahilig akong magbasa. Every Sunday ay trip to the nearest bookstore ang drama ko….at ang pocketbook na may pinakamagandang cover ay inuuwi ko upang mabasa. Ang mga play din ganoon…Mas nakikiliti ang utak ng mga manunuod kung sa teasers pa lamang ay makukuha mo na ang kanilang atensyon.

Ganoon siguro talaga. Kinakagat natin ang mga patikim dahil kapag nagandahan tayo sa kanila ay umaasa na tayong may magandang makukuha sa panunuod o pagbabasa nito.

Pero paano kung puro patikim na lang? Paano kung ang trailer e wala pa lang pelikulang kasunod. O ang librong may bonggang cover ay hanggang sa cover lang pala maganda.

Ganyan ang istorya ng aking buhay pag-ibig. Kung hindi nagtatapos sa isang trahedya ay hanggang trailer lang.

Hindi ko na bibilangin ang mga istoryang ganito sa buhay ko. Baka bumaha lang ang luha o sunugin ko lang itong netopia dapitan.

Hindi ko maintindihan kung bakit ganito lagi ang buhay pag-ibig ko.

Dalawa lang naman ang kinababagsakan ng mga lalake sa buhay ko:

Una…ang mga lalakeng natututunan kong mahalin at pag-ubusan ng effort at panahon. Sila ang mga lalakeng nagiging crush ko pagkatapos nagiging ka-close ko hanggang sa humantong na sa love. O pwede ring sila ang mga lalakeng ka-close ko pagkatapos sa di maipaliwanag na suntok ng tadhana ay nahuhulog ako para sa kanila.

Lahat ng mga lalakeng nasa kategoryang ito ay sadya o di sinasadyang nasasaktan ako. Kaya trahedya ang kinalalabasan ng aming kuwento. Ito ang mga pag-big na tumatatak sa puso ko at minsan ay mahihirapan akong mag-move on. Minsan kinailangan ko pang gumanti, at ang huli ay kinailangan ko pa ng Buddhist Wisdom and Chandting para lang maintindihan kong di talaga kami para sa isa’t-isa.

Ganoon talaga kasi ako kapag nagmahal, kahit ano pa man yan, binibigay ko talaga yung buong oras, panahon at pagkatao ko. Magbibigay ka na rin lang dib a? E di buo na.

Pangalawa…Ang mga lalakeng una naming lumalapit sa akin. Sila yung mga lalakeng Bago pa man makilala ng lubusan ay umaamin nang gusto nila ako. (siguro nachachallenge sila sa personalidad ko…charot!) Sila ang mga lalakeng nakikita ko sa downelink o bigla na lang makakabangga sa kalsada o manghihiram ng lighter sa baba ng LRT.
Lahat ng lalakeng kabilang sa kategoryang ito ay nawawala sa akin dahil sa punyetang rason. Ayoko kasi ng minamadali ako. Ayaw kong magrelasyon dahil gusto ko lang. Gusto ko mahal ko. E yung iba minamadali ako…kaya ayun, umaalis na lang sila. Yung iba naman, hindi nakakapghintay. Sa una maghihintay daw, pero after a week, may iba na. Hindi ko naman sinabing maghintay ng isang taon o buwan di ba? Gusto ko rin ng lalake no. Mga 2 weeks kaya…charot!

Pangatlo…ang mga lalakeng walang magawa at gusting ibandera ang mga pagkalalake nila sa kung sinu-sino. Sila yung mga may boyfriend at girlfriend na pero gusto pa rin akong isama sa drama ng buhay nila.

Ako naman…meron na, so bakit pa ako makikisawsaw..di ba? At saka selfish din ako at times. Gusto ko yung akin…akin lang. ayaw ko ng kahati. Kaya ang ending, hindi ko na alng sila binibigyang pansin.

At ang pang-apat at huli…ang mga lalakeng maganda ang start ng drama namin. Pareho kami ng gusto. Pareho kami ng takbo ng utak. Nasa kanya lahat ng gusto ko. At nasa akin din ang mga gusto niya.

Mukhang perfect pair na ba? Wit! Hindi pa rin. Sa kung naong kabongga ng pilot episode naming ay bigla na lang pinuputol ng network ang serye. Wala man lang ending. Bigla na lang nagdidisappearing act ang mga gago.

Kaya ayan…sinong matutuwa sa buhay pag-ibig na ganyan.

Hindi ko inaalis ang katotohanan na natuto ako sa bawat isang experience na iyon…pero hanggang patikim na lang ba? Para kang binigyan ng lollipop..tapos kinain mo na…tapos babawiin pa sayo.

Kaya siguro ganito ang pagtingin ko sa pag-ibig…bitter.

Pero masisisi niyo ba ako…

Hay…soon I’ turn twenty na. Sana di lang edad ang madagdag…sana lalake rin.

At sana hindi lang hanggang patikim…hanggang kainan din…hahaha!

B-U-D-D-Y...buddy, buddy, BUDDY!!!

2007-07-03T14:08:00.000+08:00

Ang BUDDY SYSTEM sa AA ay isa sa mga inaabangan at pinakamasayang parte sa APPRENTICE life ng mga bagets. Dito, sinusulatan ng mga apprentice ang mga members na nagtatago sa ilalim ng isang codename.

It's been four years now. Senior year ko na sa AA. At katulad ng ibang mga taon, panahon na naman for buddies.

As of now i have four. Binibilang ko lahat kahit ano pa man ang mga kuwneto nila kung bakit ko sila naging buddy.

ANDY MATIAS- Nagkulang kami sa oras. Hindi kami masyado naging close pero alam ko sa sarili ko na mahal ko siya at malapit siya sa puso ko. Buong panahon pala kasi ay nagkakahiyaan kaming dalawa na gumawa ng move.

EDGE CARAON- Buddy ko siya nung second year na aq. So the drama ang storya naming dalawa. Pero ng tumagal okay na rin. Sobra dami ko dreams noon for him. Pero kahit ano pa ang mangyari masaya ako kasi nasettle namin yung differences namin. Mahal ko 'tong taong 'to ng sobra!

KATE MAGNO- Buddy ko siya nung third year ko sa AA. Dito ko natest sa sarili ko na kahit di ako sure sa tao basta mahal ko gagawin ko lahat. Ginawa ko lahat para huwag siya magquit. pero may mga tao sigurong hindi talaga pang-AA. Pero masaya ako na kahit wala na siya sa AA ay nalagpasan namin iyong boundaries ng org. Ngayun, hindi na lang sa AA nakukulong ang pagiging mag-buddies namin.

GIAN ENRIQUEZ- Hindi ko siya pinili at hindi niya rin ako nabunot. Siya ang pumili sa akin. hehe. May buddy na kasi siya talaga. Nagpampon siya sa akin. Siguro gusto ko talaga ng madramang buddy life. Ang kwento siguro namin ang pinakamadrama kong buddy experience. Name it, napagdaanan na namin kaya special sa akin itong taong ito. Pero kahit ano pang mangyari, sabi niya nga rin sa akin, siguro hindi na namin mabubura ang isa't-isa sa buhay

namin kahit ano pang gawin namin.

AT ngayon sa last year, for the first time ay hindi ako namili. Nakuha na kasi lahat. Kaya kailangan akong mabunot. At up to now ay wala pa rin. Sinasabi ko sa lahat na hindi ko susulatan ang mga makakabunot o mabibigay sa akin dahil hindi ko naman sila pinili. Ewan. Bitter lang siguro ako sa fact na last year ko na ito tapos wala pa akong mapili. Panahon na lang siguro ang makakapagsabi kung mapapalapit ang loob ko sa mga mapupunta sa akin. Knowing me...malambot din naman puso ko kahit maldita ako. Sana na lang magtagal sila.

Para naman sa mga naging buddies ko, huli man ay kagabi ko lang narealize na hindi ako nagkamali sa pagpili sa kanila. Proud ako sa fact na iyon. Hindi lang talaga siguro maaring maging sila yung gusto kong maging sila. Masama rin na gusto lang nating mahalin at pakitunguhan tayo sa paraang gusto natin di ba.

Basta. MAHAL NA MAHAL ko SILA!

Hay...sana magustuhan ko yung mga makukuha ko.

energy booster...

2007-05-23T13:14:00.000+08:00

Minsan napagod ako...

At napagod muli...

Buti na lang merong...

RUSH-energy drink

when at your lowest...inom ka lang!

Wala lang..

.hehehe!

silence...

2007-05-23T12:20:00.000+08:00

May kuwento ako...

Ito ay tungkol sa Mime Raket namin sa Manila Peninsula last week.

Nakakapagod siya pero fulfilling naman in a way. At siguro, naredeem ko na ang sarili ko. Kaya ko palang magtrabaho na hindi hinahalo ang personal na emosyon.

Kay Kuya Ryan, Kuya Steeve at Ate Mariel...Im so happy kasi naging mas close tayo because of this. Thank you kasi di niyo ako iniwan during my churva moments...hehehe! Salamat sa mga yosi breaks natin k.ryan and sa mga kuwento mo sa accident prone brother mo ate mariel. K.steeve, sobrang daming salamat sa pagsabay sa akin pauwi...U KNOW naman ang pinagdadaanan ko. hahaha!

Kay Samuel...ay naku..di ko nagawa iyon lahat kung wala ka. Salamat din sa opportunity.

Kay Apol...for brightening our rehearsals dahil sa napakaputi niyang mukha dahil sa make-up.

Kay Estar at Jon...para sa chocolate chip sundae at sa mga usapang kachenesan.

Kay Gian...for trying na hindi talaga malate kahit galing pa sa isang raket.

At kay Eiv...sa pagpapasakit ng ulo ko...hehehe!

Sobrang mamimis ko talaga ito. May mga moments na ayaw ko na pero iniisip ko na lang na hindi lang para sa akin ito...para rin sa kanila. At dahil din dito ay marami akong natutunang mga bagay kagaya ng...

1. May mga bagay na mahirap at masakit pagdaanan pero kapag natapos na at kailangan mo ng iwan ay mahirap gawin. At hindi mo mapipigilan ang sarili na alalahanin ang mga nagyari.

2. Hindi lang lagi tungkol sa sarili natin ang mga bagay-bagay. Marami tayong naapektuhan sa ginagawa natin. At kailangan din isipan ang kapakanan ng iba kasabay ng pag-iisip natin ng ating kapakanan.

3. Mahirap maging pipi. Mahirap maging bulag. Mahirap magkunwari na wala kahit meron.

Tapos na. At hindi man ako nagsuot ng puti at nagpintura ng puti sa mukha...alam ko sa sarili ko na naging mime din ako sa sarili kong paraan. Nagmime ako...hindi nagsalita at itinago ang lahat ng nararamdaman. Masakit pala magmime.

At sa huli...kung itatanong niyo kung mime pa rin ba ang pinag-uusapan...

Ang sagot...

OO!

..ata...

AHAS-nagpapalit ng balat...

2007-05-04T16:40:00.000+08:00

Kaya ba talagang magbago?

Ang dating panget maaring gumanda...

Ang dating malungkot ay magiging masaya...

Ang dating madamot nagiging mapagbigay...

Ang dating mapaghiganti ay aasamin na lamang ang kaligayahan ng iba...

Ang dating masama maaring maging mabuti?

Nararamdaman kong nagbabago ako. Hindi ko sinasabing ayaw ko nito. Maganda nga sa paningin ng iba at maluwag dalhin sa dibdib ko. Hindi ko lang mapaniwalaan na kaya ko o hindi ko mapaniwalaan na ako nga ba itong tao ito ngayon.

Nagbabago nga ba ako o kinikimkim ko lamang lahat at isang pitik ay maaring sumabog sa katagalan.

Sana hindi naman.

Masaya ako sa ganito ngayon.

Masaya ako sa sinasabi ng iba na bagong ako.

Mas maluwag sa pakiramdam ang ganito.

Pero ako nga ba talaga ito?

Hindi ba't ang ahas magpalit man ng balat ay ahas pa rin?

wala lang....

excuse me!

2007-04-24T17:32:00.000+08:00

Napagod kami (me, blockmate, jellyace, joselle, apol, karen) today. We went sa UST para mamigay ng flyers sa mga incoming freshmen ng AB kasi nga enrollment na raw nila ngayon. Pero...EXCUSE ME! Enrollment nga...pero hindi AB. Sino bibigyan namin ng flyers dun? Buti pa ang Theater Thomasians ay namamayagpag sa pamimigay ng mga flyers nila dahil pang buong unibersidad nman and drama ng mga lokah. E kami, pang AB lang saklaw (pero pang buong unibersidad ang ganda..hahaha!) Kaya iyon babalik na lang daw kami bukas sabi ni jellyace.

At dahil naawa ako kay jellyace na kinasangkapan pa si Mrs. Doro para mag-cutter ng mga flyers pero walang nangyari ay sinamahan ko siya sa trip niya sa makati. Humingi nga ako ng pasensya kay blockmate, yosi buddy, buddy ehji at drei dahil dapat magkakape kami.

Anyway, pumunta kami sa may Chino Roces sa may Marvin Plaza. Doon kasi yung office ng canon. Ipinacheck kasi doon ni jellyace yung vidcam niang sira. Hindi pa naman ginagawa. Iniwan nia lang doon pansamantala at kanina ay pumunta kami doon para ipa-estimate kung magkano aabutin ang pagpapagawa. Sikreto kasi kay mudang niya ang pagpapaayos. E di nagtanong na nga kami. Aba! Kagulat-gulat! EXCUSE ME uli! Napakamahal! Umaabot na ng P8,000 ang babayaran. E siya lang naman ang magshoshoulder noon. Kaya imbis na after nun ay magliliwaliw pa kami ng Glorietta ay nainis na si jellyace at bumalik na kami ng UST.

Pagbalik ay naghanap kami ng probable new dorms niya. Yung mga kasama niya kasi sa kuwarto ay aalis na. Apat sila doon. Yung isa...i forgot kung ano yung reason. Yung 2 ay sasama na sa ibang dorm with their other nursing friends. Kaya naiwan mag-isa si jellyace. Nagtatanong naman siya sa nagbabantay ng dorm nila kung may naghahanap ng kuwarto o may pwede siyang joinan na ibang room pero EXCUSE ME! Laging "WALA" ang sagot sa kanya ng tibong tagapagbantay...o di ba san ka pa?!

Nilibot namin ang buong Dapitan(dahil gusto niya malapit lang). Pero walang suwerte. Lahat puno na. Ayaw naman niya sa sampuan na ano? anO siya...sardinas?

Kaya nagpasya na lamang akong ihatid siya sa harap ng dorm niya sa harap ng Forbes. Habang naglalakad kami sa may Bangko ng Unibersidad sa tabi ng Chowking ay bigla na lamang may humablot ng kamay ko ng marahan lang naman. Ang sabi ng mamang nakablack na polo at pantalon na chaka ang gupit ay "EXCUSE ME, oi, kamusta ka na?" Puhleesss! E hindi ko nga siya kilala. Kaya ang tangi ko na lamang nasabi ay" Pasensya, hindi kita kilala." At umalis na kami ni jellyace at nagmadaling lumakad. Ang weird! Mabuti na lamang at hindi na sumunod kung hindi ay makakatikim na siya ng isang umaatikabong EXCUSE ME sa akin.

cool

2007-04-10T13:09:00.000+08:00

Cool

It's hard to remember how it felt before

Now I found the love of my life...

Passes things get more comfortable

Everything is going right

And after all the obstacles

It's good to see you now with someone else

And it's such a miracle that you and me are still good friends

After all that we've been throughI know we're cool

We used to think it was impossible

Now you call me by my new last name

Memories seem like so long ago

Time always kills the pain

Remember Harbor Boulevard

The dreaming days where the mess was made

Look how all the kids have grown

We have changed but we're still the same

After all that we've been throughI know we're cool

And I'll be happy for you

If you can be happy for me

Circles and triangles, and now we're hangin' out with your new girlfriend

So far from where we've been

I know we're cool

2007-04-07T16:00:00.000+08:00

CONGRATULATIONS!

Ayan...nag-amok ang mga pilipino ng binitawan ni Prince Gian ang madramang linya niya kay Janelle...kaya sumumpa ang mga ito na ipaghihiganti ang lahi natin...hahaha!

Habang wala akong mapanood kagabi sa TV(kahit may cable pa kami) Ay napanood ko ulit ang Moments of Love nila Iza Calzado at Dingdong Dantes. Alam naman na rin nating lahat ay tungkol ito sa isang pag-ibig na nagmula sa magkaibang panahon.

At dito na nga natin kukunin ang madramang linya na tatapat kay koreanong prinsipe.

Sa eksenang umamin na si Marco(Dingdong Dantes) na mahal niya rin si Divina(Iza Calzado) at gulong-gulo na sila kung paano ang magiging set-up nila ay sinabi ito ni Divina.

DIVINA:"Pinagtagpo tayo ng kapalaran...Ngunit hindi tayo ang nakalaan para sa isa't-isa".

Simple pero madrama...

Kung ang kay Koreanong prinsipe ay madramang may halong pait...kay Divina naman ay madramang linya kung saan tinatanggap niyang hindi sila para sa isa't-isa at kailangan niyang palayain ang mahal.

*Siguro...ito na ring linyang ito ang sasagot sa aking matagal ng tanong na kung bakit ba pakiramdam ko ay chess pawn lang ako lagi na ginagalaw ng magkaibang mga chess pieces para makamit nila ang golas nila...eto na siguro ang sagot.

...Hindi lahat ng nakikilala ko at minamahal ko ay garantisadong sila na ang para sa akin... Pinagtatagpo kami...pero hindi pa siya ang para siguro sa akin...

Group LOVE...

2007-04-07T15:34:00.000+08:00

Ang konsepto ng mga pilipino sa pakikipagrelasyon ay ito...

Nakikita natin ang pagmamahal at pakikipagrelasyon bilang isang espesyal na bagay na nangyayari sa pagitan ng dalawang nilalang. Mapababae at lalake...lalake at lalake o babae man at babae...kapag naramdaman nila sa isa't-isa na mahal nila ang isa pa ay maari na rito magsimula ang isang relasyon.

Minsan nga...kaya may mga tao na gustong-gusto magkaroon ng karelasyon ay dahil sa hindi nila mapigil mamangha o mainggit man lang kapag nakakaita ng magkarelasyon. kapag may karelasyon ka kasi ay lumalabas na para kayong may sariling mundo...mundo kung saan kayo lang ang maaring manirahan...at sa inyo lang iyon at walang maaring makagambala.

Kahapon habang wala akong magawa sa bahay ay nakapanood ako ng isang episode ng tyra show at bilang isang pilipino na pandalawahan din ang tingin sa pakikipagrelasyon ay nagulat ako...

Ito ay galing sa http://tyrashow.warnerbros.com/show_recaps/show_recap_tue57.html

Managing one relationship is hard enough, but in the world of polyamory, people deal with two or three relationships at the same time! To understand this committed group love, Tyra invited a group of polyamorists to the show to explain how their intimate networks function. Valkyrie was 16 years old, was raised in a polyamorous home and had her first polyamorous relationship when she was 13. She explained polyamory was not the same thing as polygamy. Polyamory translated into “many loves” and both partners were able to be intimate with others, while polygamy was the practice of one man having multiple wives who were not allowed to be intimate with others.

Mataray at Sushal hindi ba? Parang ipinapakita nito na hindi dapat makulong sa isang pandalawahang relasyon ang pag-ibig. Hindi nga naman masama hindi ba? At least mababawasan ang mga kumplikasyon sa pag-ibig. hindi na rin kakantahibn ang kantang "sana dalawa ang puso ko".

Kung mahal mo siya...at mahal mo pa ang isa...at kaya niya nmang mahalin ang isa pa e di eto na ang para sa inyo...

Ang panget nga lang dito ay siyempre mababawasan sa aking palagay ang exclusivity sa relasyon. Oo, napapag-usapan nila doon ang scheduling pero iba pa rin pag alam mong sayong-sayo lang ang taong mahal mo hindi ba?

Siguro nga hindi ba talaga tayo handa sa mga ganitong bagay...

Hay...pag-ibig nga naman...ikulong man..hahanap at hahanap ng paraan upang kumalat.

Isang pamamaalam...

2007-03-22T13:18:00.001+08:00

Madaming agam-agam sa aking isip at puso nitong mga nakaraang araw

Pero habang tumatagal ay natatanggap ko na

OO!

Tapos na nga...

Isang buwan na...

Tapos na.

Tapos na ang kabanata ng aking buhay kung saan kinaya kong kumawala sa personang itinatak sa akin ng mga tao para lamang sa "kanya".

Tapos na ang kabanata kung saan kinaya kong magbigay ng higit pa sa binibigay ko dati at higit pa sa kaya kong ibigay.

Tapos na ang kabanata kung saan tumibok ang aking puso hindi na lamang para sa sarili ko kundi para sa "kanya" para lamang mapanatili siyang buhay...ligtas...at masaya.

Magiging plastik ako kung hindi ko aaminin na umasa ako na ito na. Umasa akong maaring ito na ang magbabago sa aking mapait na buhay. Umasa akong ito ang mag-iiba ng takbo ng aking kapalaran at ang magdadala ng liwanag sa madilim kong mundo.

Pero sabi nga ng isang text message..."Hindi lahat ng hawak mo ay sayo na." Totoo! hindi lahat ng bagay o tao na andyan sa tabi mo ngayon ay kasama mo na habang buhay. Hindi naman natin kasi sila pag-aari na maari nating kontrolin ang bawat galaw at tibok ng kanilang puso.

Kaya ito ako ngayon...nagsisimula muli sa umpisa. unti-unting pinupulot ang sarili upang mabuhay muli.

Hindi ako galit...o kailanman ay nagalit sa kanya. Wala ksing mangyayari kung magpapakalunod ako sa mga ideyang sinaktan niya ako, niloko o kung ano pa man. Ang tanging problema lamang dito ay minahal ko siya ng sobra ngunit hindi niya ako kayang mahalin sa paraang gusto ko. Hindi niya...hindi nila...kasalanan iyon. Nagmahal lang sila. Malungkot lang nga dahil kailangan masama pa ako sa kanilang storya. Ako na naman ang chess pawn na ginalaw para makamit ng magkaibang chess piece ang kanilang minimithi.

Pero siguro masasanay din ako.

Basta ang gusto ko lang sabihin ay SALAMAT! Salamat sa iyo!

Dahil sayo ay naramdaman kong kaya ko na magmahal matapos ng lahat ng pait at galit na binalot ko sa sarili ko.

maldita: Ayoko ng nagyayari sa akin. Hindi ko na kilala ang sarili ko.

****: Ngayon lang iyan. Someday makikita mong may positive thing na kalalabasan iyan.

Siguro ito na nga iyon.

Natapos man ang kabanata natin ay nagpapasalamat ako sayo.

Binuhay mo ang puso ko kahit sa sandaling panahon.

SALAMAT! HANGGANG SA MULI!

**********

When I wake up each morning
Trying to find myself,
And if I'm ever the least unsure
I always remind myself.
Though you're someone in this world
That I'll always choose to love,
From now on you're only
Someone that I used to love

princess hours

2007-03-21T16:53:00.000+08:00

CONGRATULATIONS!

Nauna na si Anne Curtis sa aking listahan. Pero papatalo ba naman ang mga laganap na koreanovela sa mga matataray na lines ng ating mga teleserye?....siyempre hindi!

While i was bummin around last night at walang magawa sa kuwarto ay nakapanood ako ng episode ng Princess Hours. Madami na akong friends na nagsasabi na maganda daw ito. pero ayoko kasi nanonood ng mga series kapag nasa gitna na. sad to say ay hindi ko siya nasimulan.

E di iyon na nga... ang eksena kagabi ay ang pag-aaway ni prince gian at janelle after sa isang interview sa telebisyon.

madaramang away talaga...at habang nag-aaway at mega explain si janelle ay sinabi na ni prince ang kanyang madramang linya...

Prince Gian: " Hindi ko na alam kung kailan kita sinubukang mahalin. Dumating na lang ang araw na naiisip kita. Nahukay mo ang kailaliman ng puso ko. Pinalambot mo ang bato kong puso.

Pero anong ginawa mo...Tinapakan mo ang puso ko.

Ito ang tandaan mo...Ikaw ang unang tumalikod sa atin, hindi ako."

Congratulations! Tagos sa puso. Malay ba ng koreanong ito na ganito ang kinalalabasan ng pagtatranslate ng mga pilipino sa mga linya nila. pero i must say...Panalo talaga!

valentines day

2007-02-14T14:35:00.000+08:00

narito na ang araw!

ang araw kung saan sinasampal sa akin ng buong sangkatauhan na wala akong karapatang magmahal at mahalin...

binubuhay ko ang puso ko pero pinapatay ako ng mundo ng unti-unti...

PUNYETA! PUTANGINA!

gusto ko ng sumuko!

PUTANGINA!

WAG SANA DUMATING ANG ARAW NA AKO NA ANG SUSUKO AT KAYO NAMAN ANG MAGHAHABOL!

fuck

2007-01-29T13:58:00.000+08:00

Hindi ako habambuhay nakatali...
Hindi ako habambuhay magiging tanga...

Darating ang panahon na makakalaya din ako...

At kapag dumating na ang panahon na iyon...

Humanda ka!

Ikaw ang una kong papatayin!

Mararamdaman mo kung gaano kasakit ang ginagawa mo!

Malapit na!
...
...

...

...
Malapit na!

a quote...

2007-01-29T13:01:00.000+08:00

There are things better left unsaid...
True but agonizing...
It's just a matter of preference...
A choice between
a risky truth
or
a safe, silent
misery...

bitterness....

2007-01-25T07:37:00.000+08:00

MALDITA

Madalas sa buhay ay may mga taong nakakasakit sa atin. o kung hindi man ay nasasaktan tayo ng mga pangyayari o mga bagay na binibigay sa atin ng tadhana.

Masakit hindi ba?

At ang palagi kong solusyon ay ang ipaglaban ang aking paniniwala.

Ipaglaban hanggang sa kakayanin ko...bumaha man ng luha...bumaha man ng dugo...

Pero nakakapagod din pala iyong ganun...

May mga pangyayari kasing hindi mo pwedeng kontrolin... at may mga taong hindi na matututo.

Kaya unti-unti na akong natututo...

Bakit mo lalabanan ang kalaban ng espada kung baril ang gamit niya?

Ang dapat ay labanan ang kalaban sa paraan niya rin...

Kung ano ang gawin...gawin mo ng doble!

I am slowly learning!

Kung ano ako ngayon ay dahil sa inyo...

Silent Revenge and Indifference are the keys for my sweet VICTORY!

disclaimer: this post is not pertaining to any person or anything...wala lang...i just want to raise a point.

personality disorder quiz...

2007-01-25T07:10:00.000+08:00

personality disorder quiz...

Disorder	Rating
Paranoid Disorder:	High
Schizoid Disorder:	Low
Schizotypal Disorder:	Low
Antisocial Disorder:	Moderate
Borderline Disorder:	Low
Histrionic Disorder:	Low
Narcissistic Disorder:	Moderate
Avoidant Disorder:	Low
Dependent Disorder:	Moderate
Obsessive-Compulsive Disorder:	High
-- Personality Disorder Test - Take It! -- -- Personality Disorders --

time is gold

2007-01-18T11:39:00.000+08:00

Time is gold!

Ito ay isang kasabihan na PUNYETA naman talaga ay hindi matutunan ng mga tao!
Kapag sinabing 6:30am...kapag sinabing 9am...kapag sinabing 10am...PUTANGINA...dapat andun na kayo.

Naiinis ako dahil, proud to say, e hindi ako mahilig ma-late. ewan ko. mahalaga kasi para sa akin ang oras. O kung hindi man, nasanay kasi ako na lague early. Nasanay din ako noong naging officer ako ng AA na bawal ang maging late. Ive been a stage manager na din sa mga past productions namin kaya alam kong i-value ang oras. Kapag sinabing 12, kailangan 30 minutes before o as much as possible before 12 ay andun na ako...

Putangina! Para dun sa mga kamit ko dapat ngayong araw. ay naku! wala na akong sasabihin. 4 pa lang gising na ako. tapos maghihintay ako sa wala o sa sobrang late. punyeta!

Sad to say...di lahat ng tao alam ang essence ng oras.

Pero sad to say ulit...SOME THINGS NEVER CHANGE.

congratulations!

2007-01-18T08:26:00.000+08:00

Congratulations to Miss Anne Curtis!

Di ko kasi npanood yung episode na ito. siguro may rehearsal ako nun sa AA. pero luckily, dahil nagbebreakdown si JB(Sam MIlby) kagabi ay naglagay ng mga flashback scene kung saan isinaman ang eksena kung saan sinabi niya ang linyang...

CELINE: "Kung mayroon talaga akong puwang o space diyan sa puso mo, hindi naman mahirap na piliin mo ako hindi ba?"

Taray di ba! La lang...

i know him so well

2007-01-16T13:10:00.000+08:00

"Minsan, kahit sobrang mahal mo ang isang tao at handa kang ibigay lahat sa kanya, ay hindi pa rin rason iyon para makuha mo siya. Dahil kapag tumagal, marerealize mo na ibigay mo man lahat,ay may hahanapin pa rin siya. At ang mga hinahanap niya ay kailanman di mo maibibigay. kaya in the end, wala kang choice but to let go of the feeling."
-MALDITA

I Know Him So Well...

Nothing is so good it lasts eternally
Perfect situations must go wrong
But this has never yet prevented me
From wanting far too much for far too long
Looking back, I could have done it differently
Won a few more moments, who can tell?
But it took time to understand the man
Now at least I know, I know him well

Wasn't it good, Wasn't it fine
Isn't it madness he can't be mine
But in the end, he needs a little more than me more
Security, he needs his fantasy and freedomI
know him so well

No one in your life is with you constantly
No one is completely on your side
And though I move my world to be with him
Still the gap between us is too wide
Looking back, I could have played it differently
Learned about the man before I fell
But I was ever so much younger then
Now at least I know, I know him well
Wasn't it good (oh so good),
Wasn't it fine (so fine)
Isn't it madness he can't be mine

Didn't I know
how it would goIf I knew from the start
Why am I falling apart

Wasn't it good Wasn't it fine
Isn't it madness he can't be mine
But in the end, he needs a little more than me more
Security, he needs his fantasy and freedom
I know him so well

It took some to understand him
Hoo ooh I know him so well

2007-01-16T12:04:00.000+08:00

TOP 20 of 2006

Maraming nangyari sa akin noong 2006. Maraming ups.. Maraming downs... As in madami. Hanggang ngayon nga hindi ko pa rin maubos maisip na napagdaanan ko lahat iyon. Sa sobrang dami din ay hindi ko na iisa-isahin, Ayoko rin kasi masyadong magdrama. Kaya hindi mga events ang ilalagay ko kung hindi mga taong nagmarka sa buhay ko noong nakaraang taon.

Kontrobersyal.
Pagluha.
Pagkabigo.
Ngiti.
Pagpupunyagi.
Pagkakaibigan.
Pag-ibig.
2006

Narito ang aking TOP 20.

1. florencia LEDESMA (Math prof.)

-Ang nagmarka ng pagtatapos ng aking mga pangarap
-Because of you
I never stray too far from the sidewalk
Because of you
I learned to play on the safe side so I don't get hurt
Because of you
I find it hard to trust not only me,
but everyone around me
Because of you
I am afraid
-At siya lang ang hindi naging math prof ni...

2. RICHARD uy (Goddess)

-Ang aking idol, mentor, at ate.
-Pangarap ko ang ibigin ka
At sa habang panahon, ikaw ay makasama
Ikaw na lang ang siyang kulang sa buhay kong ito
Pangarap ko ang ibigin ka
-At dahil sa panonood namin sa gateway ng Pamahiin ay nakilala ko sa LRT pag-uwi si...

3. CHARLES (LRT guy)
-Ang lalakeng dahil sa yosi talks ay nanligaw sa akin. Akala ko puede siya. Pero hindi...dahil katulad ng lahat...nagmamadali rin siya!
-I never really loved you anyway
No I didn't love you anyway
I never really loved you anyway
I'm so glad you're moving away
-At una kong dinivulge na di kami nag-work out ay sa oogles na pag-aari ni...

4. kuya ED (Oogles)
-Nagbalik na ang reyna ng Asturias. Hello again to Adobo sa gata, chicken teriyaki at red tea.
-Maldita ka talaga at ang kapal ng muka!
Hindi ako, “di ako bakla, sa boses pa lang di mo ba halata?
Pag di ka tumigil ng pagsasalita
Sasampalin kita..
-At ang lague ko kasama sa Oogles ay ang friend kong si...

5. MARK obcena (close friend)

-I find our friendship very special kasi kahit lagi kami opposite views at nagkaclash e we still stick with each other.
-All the girls steppin out for a public affair
(All night, thats right cos the party dont stop)
All the cameras come out for a public affair
(Who cares, lets rock, cos the party don't stop)
-At classmate niya nung first year si...

6. JOHN moran (si partner)

-My co-Liaison officer and my *toooot*. Hanggang sa huli...Tandaan mo yan. Hindi man tayo, at least ikaw.
-I pick all my skirts to be a little sexy
Just like all my thoughts they always get a bit naughty
When I'm out with my girls I always play a bit bitchy
Can't change the way I am sexy naughty bitchy me
-At matagal na niyang crush si...

7. MUNCH calica (secretary)

-Ang maswerteng pumalit sa aking trono.
-So we'll walk this road together
Try to go as far as we can
And we have waited for this moment in time
Ever since the world began
-At siya din ang pinagseselosan kong buddy ni...

8. DAKKI bautista (my favorite new member)

-Nasabi ko na dati at sasabihin ko uli...Bakit hindi kita napansin noong audition? E di sana ikaw na lang.
-Saan saan na pumunta
Sinu sino ng kinita
Pero wala pa rin akong madama
Sino nga bang hihinto
Sa tulin ng mundong ito...
Lahat sila ay mga anino.
-At dapat ay pipiliin din siya ni...

9. PAT datul (Enchantress)

-Same views...same bitchy personality...My SOUL SISTAH!
-saw you go for miles and miles...
destination nowhere, no means or how
so you go for miles and miles
soul searching, soul searchingfor how.
-AT hinulaan din siya na isa daw siyang babaylan nung past life ni...

10. BONG dela torre(INTER.ACT adviser)
-coffee...yosi...inuman...baybayin cards..pendulum...yun na!
-It's my turn
To see what I can see
I hope you'll understand
This time's just for me
-At siya rin ang adviser ng teatro de letran na ang dating president ay si...

11. RUSH san juan(ex crush)

-AKala ko puede siya...akala ko puede kami...akala..puro akala.
-Ngayon ay aaminin ko na
Na sana nga'y tayong dalawa
Bawa't tanong mo'y iniwasan ko
Akala ang pag-ibig mo'y `di totoo
`Di ko alam kung anong nangyari
Damdamin ko sa `yo'y hindi ko nasabi
Hanggang ang puso mo'y napagod
Sa paghihintay kay tagal
Saka ko lang naisip muntik na kitang minahal
-At una ko siyang namit papuntang starbucks dahil sinamahan ko si...

12. REA reyes (MS. Socio 2006)

- Kasangga ko sa inuman. Im happy naging close tayo dis yir. inuman na!
-All by myself
Don't wanna be
All by mysel
fAnymore
-At kasama ko siyang head sa OP kasama si...

13. MIMI chu (chinang bungangera)

-MIMI! MIMI! M-I-M-I-C-H-U...MIMI CHU! Need I say more.
-'Cause we are living in a material world
And I am a material girl
You know that we are living in a material world
And I am a material girl
-At para na rin siyang honorary member ng...

14. BACKCHIK (Las Mariposas Urbanas Calientes)

-Teen Princess, Drama Queen, Action Star...jmar, jhey, ej...ang aking mga ate...Kami ang future haligi ng AA!
-All the women
who are independent
Throw your hands up at me
All the honeys who makin' money
Throw your hands up at me
All the mommas who profit dollas
Throw your hands up at me
All the ladies who truly feel me
Throw your hands up at me
-At kasama nilang nabinyagan noong first year kami si...

15. TUPE san jose (Artistic Director)

-Kontrobersyal man ang naging simula, im glad na close na kami...Thank you for trusting me with so many things!
-Count on me through thick and thin
A friendship that will never end
When you are weakI will be strong
Helping you to carry on
Call on me, I will be there
Don't be afraid
Please believe me when I say
Count on...
-At dahil sa Alamat na dinirek niya ay natrigger ang sakit ko sa binti kaya natarayan tuloy ako ng...

16. BAKLA sa SM san Lazaro (panget!)
-Hindi ko alam kung anong specie siya...di ko lang makalimutan ang sinabi niya sa akin na...
B: Maganda ka nga...pilay ka naman.
Punyeta! Magaling na ako at maganda pa rin! Ikaw, forever ka ng panget!
-Nasty put some clothes on,
I told yaDon't walk out your house without no clothes on,
I told yaGirl what ya thinkin' bout lookin' that to' down,
I told yaThese men don't want no hot female
that's been around the block female, you nasty girl
-At ang mga una kong nasabihan ng kuwento ay sina...

17. JMEE katanyag at MICHELLE ngu (blockmate and yosi buddy)

-Love talking and discussing things with them. pareho kami ng views, beliefs at principles lalo na sa love. So proud of you guys.
-That's all they really want
Some fun
When the working day is done
Girls-- they want to have fun
Oh girls just want to have fun
-At kasama nila sa KADA si...

18. AVERY salaya (my favorite katext)

-Man of the hour. Lagi laman ng mga balita. Masarap kausap at kakwentuhan. Sweet din... pero sabi ko nga sa kanya dati "There is simply no competition. AKo at ako lang...hahaha. Muah! Labyu!
-You need to give it up.
Had about enough.
It's not hard to see, the boy is mine.
I'm sorry that you seem to be confused.
He belongs to me
the boy is mine.
-At nung simula, ayaw niya sa buddy kong si...

19. KATE magno (maldita's buddy)

-May mga bagay talaga na hindi puede ipilit. pero sabi ko nga, hindi sa AA lang nagtatapos ang pagiging mag-buddies. Simula lang ito.
-Jesus take the wheel
Take it from my hands
Cause I can't do this all on my own
I'm letting g
oSo give me one more chance
To save me from this road I'm on
Jesus take the wheel
-At classmate niya si...

20. GIAN enriquez (si FB ko)

-ANg simbolo ng isang malaking simula sa buhay ko. Never thought I can be a mother. Nangyari na! Im so proud to have him as a son.
-For once I've got someone
I know won't desert me
I'm not alone anymore

For once I can say
This is mine, you can't take it
As long as I've got love
I know I can make it

For once in my life
I've got someone who needs me

20 ESPESYAL na tao
20 taong NAGMARKA noong 2006
Hindi ka napabilang?
Nake your move now!
Made it?
Let's see next year...

For these 20 people...THANK YOU and I LOVE YOU!

Para kay GABBY...

2007-01-16T10:37:00.000+08:00

Para kay GABBY...

Hindi ako magsosorry dahil feel ko, sa pagkakataong ito ay wala akong nagawang masama. Hindi ako seryoso noon. I was only joking. At ginawa at sinabi ko sayo yundahil isa ka sa favorite ko sa batch mo, close na rin tayo, kaya akala ko kilala mo na ako. HINDI PALA! Hindi lang ikaw ang ginaganun ko. Kahit si Jmee, sinasampal ko ng wala lang. Pero kaya ko kayo ginaganun ay dahil alam ko na gamay niyo na ugali ko. MALI PALA AKO! At bakit ko naman gagawin sayo yun ng wala lang? Tarantado ba ako? At ano kasalanan mo sa akin para ikaw lang ang ganunin ko? diba wala? Punyeta! Wala akong problema. Ikaw ang meron. Hindi lahat ng tao ay mag-aadjust sayo sa lahat ng oras. Grow up! YOU are so immature and insecure!

***Sorry kung masasakit mga words ko. gusto ko lang ilabas hinanakit ko. Close tayo gabby, pero ang liit ng tingin mo sa akin. Punyeta!

New YEAR!...New ME!!!

2007-01-16T10:01:00.000+08:00

New YEAR!...New ME!!!

Bagong taon na naman. Bagong chances... Bagong triumphs at Bagong failures. At siyempre, ang new year din ay nagsisignify ng mga pagbabago. Kaya, why not start my new year with some changes...

Ito ang list ng mga hinohope kong maaccomplish this year...

1. mag-aral mabuti
2. attend mass every sunday
3. tapusin na yung scrapbook na ginagawa ko
4. magtipid
5. be more affectionate
6. mas magtiwala sa mga tao
7. huwag masyado maging matampuhin
8. magpost sa blog ng mas often
9. huwag pigilan ang sarili ko sa pagiging organize at pagpaplano
10. huwag puro emosyon...gamitin ang utak!

Im hoping na maachieve ko ang mga things na ito this year. Hindi man drastic at least step by step.
I HAVE TO BEGIN ORGANIZING MY LIFE AGAIN!

PLAYWRIGHT'S NOTE

2006-11-25T14:00:00.000+08:00

ENCADRE = FRAMED

CONGRATULATIONS! Ayoko masyado magdrama kaya I am going to make my note short and sweet…

Una akong nasabihan para gumawa ng script para sa December production ng AA noong unang GA ng taong ito. Kasabay noon ay may pinagdadaanan din akong malaking dagok sa buhay… Isang dagok na akala ko ay hindi ko kayang labasan.

Doon ako nagkaroon ng inspirasyon para gawin ang dulang ito.

Nagsimula akong mag-isip… Lahat nga ba ng tao ay nasosolusyonan ang mga problema nila? Sa tingin ko ay HINDI!

Marami sa atin ang hanggang ngayon ay nangangapa pa rin ng kasagutan sa mga kulang sa buhay nila.

May iba naman ay mas pipiliin na lang sumabay at makiayon para wala nang diskusyon at matanggap sila.

Meron diyan na sa sobrang pag-iisip sa mga problema nila ay nakakalimutan na ang iba pang mahahalagang bagay na dapat ding napapansin.

Ang iba, binulag na ng pagmamahal at gagawin ang lahat sa ngalan ng pag-ibig kahit nakakasama na ito sa kanila.

At may iba na dahil takot ay ayaw nang gumalaw sa kinalalagyan niya kahit ang ibig sabihin pa noon ay ipagpaliban ang sariling kaligayahan.

Hindi ba tama ako? Lahat ng tao ay nakakulong sa kani-kanilang paniniwala.

Lahat ng tao ay nakakahon.

Kaya dahil dito, kung minsan, mas pinipili natin na magbulag-bulagan at lokohin ang ating mga sarili na wala namang problema o mali.

Pero ang totoo ay meron…takot lang tayo kumawala at kung minsan din ay sanay at masaya na tayo sa ganoong kundisyon.

Hindi ako magmamagaling na nakalabas na ako at nakakawala sa pinakamalaking dagok ng buhay ko.

Pero pipilitin kong kumawala…

Pipilitin kong itaas muli ang aking sarili…
At hindi ko magagawa ang dulang ito kung wala ang mga sumusunod:

Sa DIYOS, dahil sa paggawa niya sa akin bilang isang ekstraordinaryong nilalang.

Sa mga kontrabida sa teleserye for continuesly inspiring me…

Kay Kuya Ryan sa tiwalang binigay niya at sa pagbibigay buhay sa dula ko.

Kay Ate Mariel sa pagdadala ng salapi sa produksyon

Sa aking AD at Ad.O, salamat din sa tiwala

Sa aking partner at *toooot* John, salamat at sorry.

Sa aking CHEVER, mahal ko kayo hanggang ngayon.

Sa BACKCHICK: Jhey, Ej at Jaymar…ipagpatuloy natin ang pagsasabog ng kagandahan sa AA

Salamat din sa nag-iisang GODDESS…Richard Uy

Sa aking mga buddies:

Jeffrey Go-u could have at least wrote me kahit isang letter

Andy Matias- salamat sa pag-ampon

Edge Caraon-anong bago sayo???

Kate Magno-di lang sa AA nagtatapos ang pagiging mag-buddies

At sa aking Future Buddies na magiging AD at Ad.O ng batch niya (isinusumpa ko!) ngayon pa lang ay salamat!

Sa KADA para sa pagtitiyaga sa akin tuwing lunch at uwian nila

AT siyempre sa pinakamamahal kong UBE.

Sa huli. Salamat sa ARTISTANG ARTLETS.

this is not yet the end of me...i am and forever will be AA's
CYRIL RAMOS
-Bitter Bitch-

after all the starts and stops...

2006-11-25T13:09:00.000+08:00

AFTER ALL THE STARTS AND STOPS...

Oo! Inaamin kong napakatagal kong namahinga sa aking blogging life. Bigla na lang kasi akong walang mashare...

Pero hindi ko inxpect na ang pagbabalik ko sa pagbablog ay mangyayari dahil sa isang kaganapang iniiwasan ko...

Kagabi, pagkatapos ng rehearsal namin ay nag-aya si Ate PAT na uminom ng konti sa 1611. namiss ko na rin siya kainuman dahil matagal siyang hindi nakainom dahil nagka-dengue siya. so go na nga kami...kasama din sila kuya tupe, marianne, jmee, mingu, gabby and ate andy.

Una, natuwa pa ako kasi nakita ko yung isa kong kabatchmate nung HS at kinausao pa ako... pagkatapos nun nakita ko rin papauntang cr yung isa ko pang kabatch. di ko na nga lang siya naka-usap...at ang huli...NA SANA AY HINDI KO NA NAKITA...after a long time... nakita ko uli ang HS boylet ko...

Oo..nakita ko uli siya...

ang lalakeng inakala ko ay bigay ng diyos sa akin to end my longing...

ang lalakeng gumawa ng maraming firsts sa buhay ko...

akala ko noon siya na...

I thought you were my fairytale
A dream when I'm not sleeping
A wish upon a star
Thats coming true
But everybody else could tell
That I confused my feelings with the truth
When there was me and you...

Nagkamali nga ako.

Hindi nga siya ang hinahanap ko at kailanman ay hindi magiging siya.

At nakita ko nga uli siya...

medyo nag-mature na ang mukha niya...

pero hindi pa rin siya nagbabago...

na sa kanya pa rin ang aura niya dati...

yung tipong isang tingin niya lang sayo ay kaya na niyang itali at bihagin at sa kanya ka na...

Masaya at masakit alalahanin ang mga nangyari sa amin...

pero ganoon talaga siguro ang buhay...

Tingin siya ng tingin kagabi ngunit halatang hindi nagpapahalata...

Alam kong alam niyang nandoon din ako...

kaya sana naramdaman niya ang gusto kong sabihin sa kanya...

Malaya na ako sa nararamdaman ko sa kanya dati...

Wala na sa wakas...

So as the song
still brings that certain glow
and the world still sings of love i know
it isn't quite the way it was before
i remember the boy
BUT I DONT REMEMBER THE FEELING...
ANYMORE

Paalam na...

Paalam...

Why Does it HURT so BAD???

2006-10-01T15:09:00.000+08:00

Why Does it HURT so BAD???
...la lang..i heard this song sa PHIL. IDOL...kinanta siya ni YOVA...ala lang...

Why Does It Hurt So Bad

[Chorus:]
Why does it hurt so bad
Why do I feel so sad
Thought I was over you
But I keep crying
When I don't love you
So why does it hurt so bad
I thought I had let you go
So why does it hurt me so
I gotta get you outta my head
It hurts so bad
Oh it hurts so bad baby

My life's been better
Since the day I left you boy
I must admit life's been kind to me
I went and did the things I said I would boy
I found someone who loves me for me
Haven't had much drama since the day that we split boy
My heart's never been more at ease
And when I think of all the things you put me through
Leaving you has been the best thing for me

[Chorus:]
So why does it hurt so bad
Why do I feel so sad
I thought I was over you
But I keep crying
When I don't love you
So why does it hurt so bad
Baby I thought I had let you go
So why does it hurt me so
I gotta get you outta my head
Hurts me so bad
Hurts so (yeah you do)
Hurts so (hurts me so)
Hurts so bad (did you know)
Hurts so (that it hurts me so)
Hurts so (so bad, hey hoh)

"Never again" that's what I said to myself
I never wanna feel kind of pain again boy
Just when I think it's over
Just when I think it's through
I find myself right back in love with you

[Chorus:]
So why does it hurt so bad oh baby
Why do I feel so sad
(thought I thought I) Thought I was over you
I keep crying
When I don't love you (when I really don't love you boy)
(oh no oh no oh no oh no it hurts so bad, oh tell me)
So why does it hurt so bad
I thought I had let you go (thought I could let you go)
You could
Gotta get you outta my head
Boy you hurt me so bad
Hurts so (yeah you do)
Hurts so (hurt me so)
Hurts so bad (hurts so)
Hurts so (sure you did)
Hurts so (make me wanna make me wanna shoop shoop)
Hurts so bad (hurt me so, gotta shoop now, hey hey hey hey)
Hurts so bad (Hurts me so)
Oh why, you hurt me so bad
Bad... (how bout that?)

Babblings of the BITTERBITCH...

2006-09-12T13:06:00.000+08:00

Babblings of the BITTERBITCH...

dahil nauubusan na ako ng space sa inbox ko para sa lahat ng love kong quotes e i might as well post them here na lang...gagawin ko na ito every week para maganda...nakaRANK na rin siya from 1-3.

1. "I can't be a DUMMY if I know deep within me I'm REAL... Yet, some people may misunderstood me, don't recognize my existence, and don't even bother to take a simple glimpse of my worth... But this is what I want to say... WHAT YOU SEE IS NEVER WHAT YOU GET, JUDGE ME? Well, it depends on WHAT YOU SEE... But, KNOWING ME? Is your creativity to look deeper, peel whatever cover you could see, because deep within me is WHAT MAKES ME HUMAN, NOT PERFECT, JUST THE REAL ONE!" (from INTER.ACT_lurdz)

2. ako...parang saranggola lang...laging malayo...sau...pero...may tali ako...na nag-uugnay...sa atin...yun..ay hawak mo...kaya pag nawala ako...tandaan mo...kaw ang...bumitaw...HINDI AKO! (from INTER.ACT_lurdz)

3. may mga bagay na ayaw mo isipin...pero di mo naman kayang kalimutan... bagay na ayaw mo nang ituloy...pero takot kang wakasan...yun bang ayaw mo ng umasa...pero gusto mo pa rin maghintay... (from goddess)

till next week...

Art of Letting Go

2006-09-01T08:14:00.000+08:00

ART OF LETTING GO

Put away the pictures
Put away the memories
I’ve poured over and over
Through my tears

I’ve held them till I’m blind
They kept my hope alive
As if somehow that might keep you here

Once you believed in a love forever more
How do you leave it in a drawer
Now here it comes
The hardest part of all
Unchain my heart that’s holding on
How do I start to live my life alone
Guess I’m just learning
Learning the art of letting go

Try to say it’s over
Say the word goodbye
But each time it catches in my throat

Your still here in me
And I can’t set you free
So I hold on to what I wanted most
Maybe someday we’ll be friends forever more
Wish I could open up that door

Now here it comes
The hardest part of all
Unchain my heart that holding on
How do I start to live my life alone
Guess I’m just learning
Learning the art of letting go

Watching us fade
What can I do
But try to make it through the pain
Now one more day without you

Where do I start to live my life alone
I guess I’m learning
Only learning
Learning the art of letting go

*WALA NA SIYA!
OO! Tuluyan na akong nilisan ng aking BUDDY na si KATE!

Noong pinili ko siya para maging BUDDY, that moment pa lang ay may doubt na ako sa kanya. Laging 50/50 ang tingin ko sa kanya at sa pag-stay niya sa AA. Pero kinalimutan ko iyon. Nagrisk lang ako na baka sakali...gumana ang nurturing, loving and BENDING POWERS ko sa kanya.

At naging apprentice na nga siya. Hindi ko ginawa iyong usual attack ko. ANg atakeng ginamit ko kay EDGE at sa lahat ng apprentices...firm, strict, BITCH. Ramdam ko kasi na hindi siya madaling kumuha ng mga mura at criticisms. And besides, kapag akong sarili niyang BUDDY ay winarla pa siya baka lalong panghinaan ng loob ang bata at mag-quit. Lahat ng kaya kong gawin ay ginawa ko...to the point na feeling ko naninibago na ako sa sarili ko. MAsyado ko siyang inispoil at naging mabait ako sa kanya sobra. Lahat ng magagawa ko para maassure siya na AA is ready and very willing to accept him nio matter what ay ginawa ko.

Akala ko enough na iyon. For the Nth time ay nagkamali na naman ako ng pagaassume sa mga taong mahal ko. Akala ko mamomold ko sila sa gusto kong mangyari a kanila. Nakalimutan ko na naman na iba-iba pala tayo. May kanya-kanya tayong way ng pagdideal sa mga bagay.

At ganun na nga ang naging way ni KATE ng pagdideal sa so called pressures ng AA...ang pagkuQUIT.

Kahit nga alam ko na sa sarili ko na final na ang decision niya ay pinilit ko pa rin siya. Hindi ko mabilang ang text messages na sinend ko sa kanya na halos magmakaawa na ako. Nagdikit din ako ng sangkatutak na papel sa classroom nila saying na wag siya mag-quit at mahal ko siya. Pero nag-end up pa siya na kinrumple niya ang mga iyon.

Masakit...masakit dahil mahal ko siya.
Para ko na siyang lil sis,o pde ring anak...
AT mas masakit dahil nirisk kong ipakita ang vulnerable at soft side ko sa kanya na di ko usually pinapakita para lang mapagstay ko siya.

PERO wala pa rin...

Ganun talaga siguro kapag nagmamahal ka...
KAILANGAN mo lang sila matutunang PALAYAIN at pabayaang sumaya.

para kay KATE:
BUDDY, mamimiz kita! Mahal ka ng BUDDY sobra!
Pero sana matutunan mo someday na hindi lahat ng bagay ay nakukuha ng madalian. You cant acquire fame in a snap. Lahat kailangan paghirapan. Lahat dapat pinagtitiyagaan. MAs masarap kasi ang tagumpay kapag kasama doon ang balde-baldeng luha at dugo na nawala sayo para lang makuha iyon. Dapat matuto ka ring makipagcompromise sa mga tao. Hindi sa lahat ng pagkakataon ay ikaw na lang ng ikaw.

Masakit...pero ganoon talaga siguro...
Masakit kasi UMASA ako sa mga salita mo na hindi ka magkuQUIT at mamahalin mo ang organisasyong MAHAL ko at BUMUBUHAY sa akin.

HINDI ako nagsisisi na pinili kita.
Masaya ako na kahit sa sandaling panahon ay nagkakilala tayo.

Siguro paglipas ng mga araw ay magiging okay rin ang lahat sa atin.

PERO sa ngayon...hindi pa nararapat..hindi ko pa kaya!
Hindi sa naapektuhan ako pag nakikita kita...Natatakot ako na kung ano magawa ko sayo na pagsisisihan ko dahil baka masaktan kita...be it physical or emotional...

Hayaan na lang muna nating mamuhay tayong dalawa sa katahimikan.

*HINDI AKO GALIT o r whatsoever...huwag mo lang akong i-provoke...dahil makikita mo ang hinahanap mo...

MAHAL na MAHAL kita BUDDY!

-MALDITA

i hate this....

2006-08-19T13:43:00.000+08:00

i hate this....

while i was browsing the posts of my downelink friends eh may nabasa akong posts about an article na ansama-sama ng tingin sa sangkabadingan...at inalam ko naman... pinuntahan ko ang site at binasa ko...eto yung buong article...(http://opinion.inq7.net/inquireropinion/columns/view_article.php?article_id=14837)

‘Don we now our gay apparel’
By Isagani CruzInquirerLast updated 02:14am (Mla time) 08/12/2006
Published on Page A10 of the August 12, 2006 issue of the Philippine Daily Inquirer

HOMOSEXUALS before were mocked and derided, but now they are regarded with new-found respect and, in many cases, even treated as celebrities. Only recently, the more impressionable among our people wildly welcomed a group of entertainers whose main proud advertisement was that they were “queer.” It seems that the present society has developed a new sense of values that have rejected our religious people’s traditional ideas of propriety and morality on the pretext of being “modern” and “broad-minded.”

The observations I will here make against homosexuals in general do not include the members of their group who have conducted themselves decorously, with proper regard not only for their own persons but also for the gay population in general. A number of our local couturiers, to take but one example, are less than manly but they have behaved in a reserved and discreet manner unlike the vulgar members of the gay community who have degraded and scandalized it. I offer abject apologies to those blameless people I may unintentionally include in my not inclusive criticisms. They have my admiration and respect.

The change in the popular attitude toward homosexuals is not particular to the Philippines. It has become an international trend even in the so-called sophisticated regions with more liberal concepts than in our comparatively conservative society. Gay marriages have been legally recognized in a number of European countries and in some parts of the United States. Queer people -- that’s the sarcastic term for them -- have come out of the closet where before they carefully concealed their condition. The permissive belief now is that homosexuals belong to a separate third sex with equal rights as male and female persons instead of just an illicit in-between gender that is neither here nor there.

When I was studying in the Legarda Elementary School in Manila during the last 1930s, the big student population had only one, just one, homosexual. His name was Jose but we all called him Josefa. He was a quiet and friendly boy whom everybody liked to josh but not offensively. In the whole district of Sampaloc where I lived, there was only one homosexual who roamed the streets peddling “kalamay” and “puto” and other treats for snacks. He provided diversion to his genial customers and did not mind their familiar amiable teasing. I think he actually enjoyed being a “binabae” [effeminate].

The change came, I think, when an association of homos dirtied the beautiful tradition of the Santa Cruz de Mayo by parading their kind as the “sagalas” instead of the comely young maidens who should have been chosen to grace the procession. Instead of being outraged by the blasphemy, the watchers were amused and, I suppose, indirectly encouraged the fairies to project themselves. It must have been then that they realized that they were what they were, whether they liked it or not, and that the time for hiding their condition was over.

Now homosexuals are everywhere, coming at first in timorous and eventually alarming and audacious number. Beauty salons now are served mostly by gay attendants including effeminate bearded hairdressers to whom male barbers have lost many of their macho customers. Local shows have their share of “siyoke” [gay men], including actors like the one rejected by a beautiful wife in favor of a more masculine if less handsome partner. And, of course, there are lady-like directors who are probably the reason why every movie and TV drama must have the off-color “bading” [gay] or two to cheapen the proceedings.

And the schools are now fertile ground for the gay invasion. Walking along the University belt one day, I passed by a group of boys chattering among themselves, with one of them exclaiming seriously, “Aalis na ako. Magpapasuso pa ako!” [“I’m leaving. I still have to breastfeed!”] That pansy would have been mauled in the school where my five sons (all machos) studied during the ’70s when all the students were certifiably masculine. Now many of its pupils are gay, and I don’t mean happy. I suppose they have been influenced by such shows as “Brokeback Mountain,” our own “Ang Pagdadalaga ni Maximo Oliveros” (both of which won awards), “Queer Eye for the Straight Guy,” and that talk program of Ellen Degeneres, an admitted lesbian.

Is our population getting to be predominantly pansy? Must we allow homosexuality to march unobstructed until we are converted into a nation of sexless persons without the virility of males and the grace of females but only an insipid mix of these diluted virtues? Let us be warned against the gay population, which is per se a compromise between the strong and the weak and therefore only somewhat and not the absolute of either of the two qualities. Be alert lest the Philippine flag be made of delicate lace and adorned with embroidered frills.

*After reading the article...anong say nio? hanggang ngayon b nman meron pang ganito?!!!

*Kaya tuloy kahit may mga taong baklang-bakla na e ayaw pa ring umamin...chos!

2006-08-16T13:03:00.000+08:00

Angels Brought Me Here
It's been a long and winding journey
But I'm finally here tonight
Picking up the pieces
Walking back into the light
To the sunset of your glory
Where my heart and future lies
There's nothing like that feeling
When I look into your eyes

My dreams came true
When I found youI found you, my miracle

If you could see what I see
That you're the answer to my prayers
And if you can feel
The tenderness I feel
You would know
It would be clear
That angels brought me here

Standing here before you
Feels like I've been born again
Every breath is your love
Every heartbeat speaks your name
My dreams came true
Right here in front of you
My miracle

If you could see what I see
You're the answer to my prayers
If you could feel
The tenderness I feel
You would know
It would be clear
That angels brought me here
Brought me here to be with you
I'd be forever grateful
(oh forever grateful)
My dreams came true
When I found you
My miracle

If you could see what I see
You're the answer to my prayers
If you could feel
The tenderness I feel
You would know
It would be clear
That angels brought me here
If you could see what I see
You're the answer to my prayers
If you could feel
The tenderness I feel
You would know
It would be clear
That angels brought me here

LSS pa rin ako sa song...

emotionally imbalanced pa rin ako up to know....

2006-08-13T17:51:00.000+08:00

OROSA-NAKPIL MALATE

Hindi ako magpopost para ikuwento ko ang summary ng libro. Hindi ako magaling sa mga review review na iyan.

Pero isa lang ang masasabi ko...

MAGANDA ang libro!

Hindi ko sinasabing perpekto siya...sinasabi ko lang na sa sobrang totoo ng emosyon na inilagay ng nagsulat sa libro ay hindi ko napigilan ang aking sarili na maramdaman ang bawat butil na emosyon na naroon...

Naramdaman kio bawat galit, pangungulila, pagluha at kasiyahan.

Habang isinusulat ko ito ay namamaga pa rin ang aking mga mata. OO! Hindi ako nahihiyang sabihin na umiyak ako. Umiyak ako na parang wala ng bukas. Umiyak ako na para ko ng hinubaran ang buo kong pagkatao ng mga pagkukunwari.

Hindi ko mapigilang umiyak dahil habang binabasa ko ang libro ay naalala ko ang dating ako... ang dating CYRIL. Ang dating ako na hindi takot masaktan. Ang dating ako na masugid na naniniwala sa pag-ibig at kung ano ang kayang gawin nito sa aking buhay. Ang dating ako na kahit madapa ng ilang ulit ay tatayo pa rin at magmamahal ulit.

Iyon ang nakaraan...

Dati, akala ko, ang paghahangad ko ng hindi mahanap-hanap na tunay na pag-ibig ang naglalayo sa akin para mamuhay ng simple at walang kumplikasyon katulad ng bata pa ako...

Pero narealize...iba pala...

umiiyak ako ngayon dahil masyado na akong matigas, mas simple pa lang magmahal na lang at huwag matakot kesa patigasin mo ang puso mo ng sobra hanggang wala ka ng maramdaman.

hanggang ngayon naiiyak pa rin ako...

hindi ko alam kung anong mangyayari pagkatapos mawala ang mga luha...

lalambot ba ako uli?

masyadho ng maraming nangyari para bumalik pa sa nakaraan...

pero siguro dahil dito ay magagawan ko ng paraan ang lahat.

hindi ko sinasabing magpapakbaliw na uli ako sa pag-ibig.

pero hindi ko rin sinasabi na babalewalain ko ang mga dumarating...

WHO KNOWS???

Hindi ako nahihiya na sabihin ito...

Alam kong ang mga makakabasa nito ay mga taong kilala ako ng sobra at matatanggap ako...

Wala namang masama di ba?

Lahat naman may karapatang lumigaya...

Lahat may karapatang magmahal...

Para kay Dave at Ross sa Orosa-Nakpil Malate...Salamat!

Sana mahanap ko rin ang Ross ko...

Hindi man ngayon...

Pero alam kong darating siya...

Darating siya para mahalin ako...

Para tanggapin ako ng buong-buo

at

para tunawin ang matigas kong puso.

Grey's Anatomy

2006-08-10T15:42:00.000+08:00

GREY's ANATOMY...

Haven't watched the series. Di pa ata siya nilalabas dito sa Philippines. Pinakita din sa OPRAH kagabi. Basta, story siya ng isang girl na nakipag-sex sa isang guy only to find out na boss niya pala iyon sa new job niya sa hospital. Pero meron ng asawa si boss. Doon iikot ang love triangle ng tatlo. I-add mo pa doon na on the rocks na rin ang relasyon ni boss at ni misis.

Pinakita yung mga scenes na magaganda. At me, being a lover of matataray na lines e napukaw ang atensyon ko sa line ni misis kay boss...

BOSS:(nagsasalita ng masasakit tungkol kay misis at sinasabing wala na silang pag-asa)

sumagot si misis...

MISIS: "Did it not enter your mind that even if I'm Satan, an adulterous bitch, I can still be the love of your life?"

TARAY di ba? la lang...

You wont be single for long...VODKA CREAM PASTA

2006-08-10T15:33:00.000+08:00

You wont be single for long...VODKA CREAM PASTA

*I was watching OPRAH last night sa studio 23. pinag-uusapan nila yung mga best of the best...like burgers, new york street foods under 5 dollars and so one.

Nakakatuwa lang. Guest si 30 minute meals diva RACHEL RAY. Tapos shinare niya itong recipe na ito. Included did yung mga testimonial na may mag-on na 5 years na hindi pa nagpropose si guy...after kumain ng vodka cream pasta e nagpropose na si guy...stupid pero cute!

*So, para sa mga single kong ka-blog at mga friends na din...ENJOY!

VODKA CREAM PASTA

INGREDIENTS:
1 tablespoon extra-virgin olive oil, once around the pan in a slow stream
1 tablespoon butter
2 cloves garlic, minced
2 shallots, minced
1 cup vodka
1 cup chicken stock
1 can crushed tomatoes (32 ounces)
Coarse salt and pepper
16 ounces pasta, such as penne rigate
1/2 cup heavy cream
20 leaves fresh basil, shredded or torn
Serve with: Crusty bread, for passing

Heat a large skillet over moderate heat. Add oil, butter, garlic and shallots. Gently sauté shallots for 3 to 5 minutes to develop their sweetness. Add vodka to the pan (3 turns around the pan in a steady stream will equal about 1 cup). Reduce vodka by half, this will take 2 or 3 minutes. Add chicken stock, tomatoes. Bring sauce to a bubble and reduce heat to simmer. Season with salt and pepper.While sauce simmers, cook pasta in salted boiling water until cooked to al dente (with a bite to it). While pasta cooks, prepare your salad or other side dishes.Stir cream into sauce. When sauce returns to a bubble, remove it from heat. Drain pasta. Toss hot pasta with sauce and basil leaves. Pass pasta with crusty bread.

ayan...para lahat masaya...try nio ha. tignan natin kung effective for you guys...

My Melancholic Self...

2006-08-06T15:06:00.000+08:00

*Hindi ko alam kung bakit ako depressed buong linggo. Nakarelate lang ako doon sa song kaya ko i-popost. Nagresearch din ako ng konting facts about the song and the numerous translations.

t h e s u i c i d e s o n g.........
Gloomy Sunday - the notorious 'Hungarian Suicide Song' - was written in 1933. Its melody and original lyrics were the creation of Rezsô Seress, a self-taught pianist and composer born in Hungary in 1899.

The crushing hopelessness and bitter despair which characterised the two stanza penned by Seress were superseded by the more mournful, melancholic verses of Hungarian poet László Jávor.

When the song came to public attention it quickly earned its reputation as a 'suicide song'. Reports from Hungary alleged individuals had taken their lives after listening to the haunting melody, or that the lyrics had been left with their last letters.

The lyricists Sam M. Lewis and Desmond Carter each penned an English translatation of the song. It was Lewis's version, first recorded by Hal Kemp and his Orchestra, with Bob Allen on vocals (1936), that was to become the most widely covered.

The popularity of Gloomy Sunday increased greatly through its interpretation by Billie Holiday (1941). In an attempt to alleviate the pessemistic tone a third stanza was added to this version, giving the song a dreamy twist, yet still the suicide reputation remained. Gloomy Sunday was banned from the playlists of major radio broadcasters around the world. The B.B.C. deemed it too depressing for the airwaves.

Despite all such bans, Gloomy Sunday continued to be recorded and sold.

People continued to buy the recordings; some committed suicide.

Rezsô Seress jumped to his death from his flat in 1968.
___________________________________________________________________

LITERAL ENGLISH TRANSLATION:
It is autumn and the leaves are falling
All love has died on earth
The wind is weeping with sorrowful tears
My heart will never hope for a new spring again
My tears and my sorrows are all in vain
People are heartless, greedy and wicked... Love has died!
The world has come to its end, hope has ceased to have a meaning
Cities are being wiped out, shrapnel is making music
Meadows are coloured red with human blood
There are dead people on the streets everywhere
I will say another quiet prayer:People are sinners, Lord, they make mistakes...The world has ended!

___________________________________________________________________

LITERAL ENGLISH TRANSLATION:
Gloomy Sunday with a hundred white flowers
I was waiting for you my dearest with a prayer
A Sunday morning, chasing after my dreams
The carriage of my sorrow returned to me without you
It is since then that my Sundays have been forever sad
Tears my only drink, the sorrow my bread...Gloomy Sunday
This last Sunday, my darling please come to me
There'll be a priest, a coffin, a catafalque and a winding-sheet
There'll be flowers for you, flowers and a coffin
Under the blossoming trees it will be my last journey
My eyes will be open, so that I could see you for a last time
Don't be afraid of my eyes, I'm blessing you even in my death...The last Sunday

___________________________________________________________________

s a m m l e w i s l y r i c s
(ito yung popular version na kinanta ni Billie Holiday)

Sunday is gloomy, my hours are slumberless
Dearest the shadows I live with are numberless
Little white flowers will never awaken you
Not where the black coach of sorrow has taken you
Angels have no thought of ever returning you
Would they be angry if I thought of joining you?
Gloomy Sunday

Gloomy is Sunday, with shadows I spend it all
My heart and I have decided to end it all
Soon there'll be candles and prayers that are sad I know
Let them not weep let them know that I'm glad to go
Death is no dream for in death I'm caressing you
With the last breath of my soul I'll be blessing you

Gloomy Sunday

Dreaming, I was only dreamingI wake and I find you asleep in the deep of my heart, here
Darling, I hope that my dream never haunted you
My heart is telling you how much I wanted you

Gloomy Sunday

Ang freaky ng lyrics...makakarelate ka talaga kapag depress ka...

HEIRS TO MY THRONE...

2006-07-30T16:43:00.000+08:00

Ia sa mga nagustuhan kong bagay sa AA(Artistang Artlets) ay ang buddy system nito. Pero ano nga ba ang BUDDY SYSTEM?

*Ang BUDDY SYSTEM ay ang paraan ng AA para maituro sa mga apprentices ang kahalagahan ng AA as an organization, para instill sa mga bata ang pagmamahal sa organization at siyempre to develop mentorship. Sa BUDDY SYSTEM, bubunot ang mga apprentice ng mga codename. Ang mga codename ay nagrerepresent sa isang AA member. It also depends on the chosen theme kung ano ang magiging codename. Katulad ngayong taon na ito, ang codename namin ay mga clothing line. at syempre ang pinili ko ay MALDITA. Pagkatapos, kailangan nilang magsulatan at magkuwentuhan sa mga letters kahit hindi alam nung apprentice kung sinong member ang sinusulatan niya. Masaya ang sulatan. mafifeel mo na kahit mahirap ang trabaho sa AA at awayin ka man ng lahat ng AA ay may isang miyembro na magtatanggol sayo, mamahalin ka at hindi ka iiwan. Aaminin lang kung sino ang bussy kapag nakapasa na ang mga apprentices sa kanilang second interview at mainvite na sa OP(Operasyong Pamilya). Pero siyempre...choice pa rin iyon ng member kung aamin na siya...hehehe!

GINGERBREAD MAN(my first BUDDY)
Noong apprentice pa lang ako, ang una kong naging buddy ay may codename na gingerbread man. excited akong sumulat. shinare ko lahat-lahat sa akin. Sulat ako ng sulat...sulat pa rin ako ng sulat...sulat pa rin ako ng sulat...hanggang sa narealize ko na wala naman pa lang nagrereply. inaabutan na ng pagpapalit ng design ng AA board ang mga sulat ko pero wala pa rin. Naiingit ako noon sa mga co-apprentice ko na laging nagrereply yung mga buddy nila. nagbibigayan pa sila ng chocolates. At ito pa ang malala, akala noon ni kuya steeve (member) na ako yung isa niya pang buddy. sinulat kasi nung classmate ko yung email ko sa letter niya for kuya steeve. sabi ko sa kanya hindi. sabi ko ulit na ang buddy ko ay si gingerbread man. Dahil doon ay nakilala ko kung sino ang tao sa likod ng codename. itago na lang natin siya sa pangalang "jeffrey go" o "kuya jeff". ang nasabi niya lang sa akin ay..."hindi ka naman sumusulat eh." Ako pa ang hindi sumusulat? kaya buti na lang at inampon ako ni ATE ANDY. Kahit hindi kami masyado naging close ni ate andy she has a place in my heart kasi inampon niya ako. at dahil doon ay mahal ko siya.

MY RISE TO POWER...DELY ATAY'ATAYAN chapter
Sabi ko sa sarili ko ay ayokong maranasan ng magiging buddy ko ang naranasan ko kaya mag-eefort talaga akong sumulat. Ang sunod kong naging buddy ay si ANGELO GABRIEL CARAON o "EDGE".

Officer ako ng 2nd yir ko s AA. I was one of the two LIAISON OFFICERS. At may samkinda' tradition na kung sinong liaison ang tutulong sa secretary na magpabunot sa apprentices ay mabibigyan din ng chance na pumili ng buddy katulad ng mga seniors. unang rason kung bakit ko pinili si edge dahil siya yung apprentice na pagkatapos ng ausition ay di mawala sa isip ko. pangalawa, kailangan may tumayo para magpabasbas sa batch nila para sa grand tradition ng sangkabadingan ng AA. hehe... Nag-enjoy ako kasulatan si edge. nirrerecipriocate niya yung effort na binibigay ko sa mga letters ko sa kanya. Masipag din siyang magreply. ang nakakatawa pa nga eh, bago pa mag-OP ay kilala na niya kung sino ako, pero hindi ko talaga inaamin. Tanga kasi ako. Ang dami ko binigay na clues na sobrang tanga ka na pag di mo nahulaang ako...

1. Officer
2. Journ
3. Bading

ako lang sa mga officers ang may ganyang qualifications.hehehe...

*ANg naging problema lang namin ni edge ay ang mga reklamo na hindi siya efficient sa trabaho. Dumating din yung time na ASM ako sa isang play. Actor siya doon at hindi siya umaattend ng rehearsal. Sobrang napaiyak ko siya dahil minura-mura ko siya sa mga letter ko. I-coconnect ko rin ito sa tampo ko sa kanya dati. Laht kasi halos ng nangyayari sa kanya e ako na yung huling nakakaalam. So, lagi ko sinasabi sa kanya na, paano kita maiintindihan sa situation mo kung hindi mo sinasabi sa akin kung anong lagay mo. Dumating pa sa panahon na minsan hindi ko na siya pinapansin. Kasi feel ko nun ay nabigay ko na sa kanya lahat ng advice pero ayaw niyang tumanggap.

*Buti na lang at okay na kami ngayon, kahit di na siya uste (dahil pareho kami ng kapalran sa school) ay nagpupunta pa rin siya sa uste. Narealize ko rin kasi na hindi ko pedeng i-expect sa kanya lahat ng gusto ko mangyari at magawa niya. May sarili ring buhay si edge. At dapat maggrow siya doon.

MESSAGE FOR EDGE:
EDGE, mahal kita dahil ikaw technically ang unag buddy ko. im so proud of you right now. salamat kasi hindi mo iniiwan ang org natin. mahirap ang buhay pero sino bang may sabi na bawal magpatulong. andito lang ako palague buddy...

DETHRONED(MALDITA's REVENGE)
Ngayong third year ako ay siguro alam niyo na ang nangyari sa akin. ayoko ng i-detalye. Pero nawalan man ako ng position ay nandito pa rin ako sa AA. Ang buddy ko naman ngayon ay si "KATE MAGNO" True name? huwag na nating ilagay.

*Hindi na ako officer ngayong third year ko pero friend ko naman ang secretary kaya nakapili din ako. SO samae as edge ay pinili ko rin si KATE. Reasons? The first one is the same as edge's. Hindi mawala sa isip ko si KATE kahit tapos na ang audition. Second, nairita ako sa picture niya sa application form at gusto ko siyang i-bitch. Pero as time passes, habang nagsusulatan na kami e narealize ko na she's not worthy of my bitchiness. mabait at sweet si KATE. Natutuwa ako sa kanya kapag nagsusulatan kamiu kasi parang siya yung girl bestfriend mo nung highschool na sinusulatan ka. as in! hehe...

*But unlike EDGE, hindi ko na pinahirapan si KATE na i-figure out na ako talaga ang buddy niya. Tutal naman ay nafofeel ko at naffeel niya na rin na ako na ang buddy niya. Last friday, showcase nila. Bago pa lang silang magshowcase ay kinausap na niya ako. Sabi niya na ako nga daw talaga ang buddy niya. sabi ko nman sa kanya e kapag magaling ang performance niya sa showcase niya e aamin na yung buddy niya. E puta! natuwa naman ako sa ginawa niya kaya wala na akong choice. Hinila ko si EDGE at pumasok kami sa dressing room niya. Binalibag ko ang pinot at sinabing...

"Ito si EDGE. Sa tingin mo anong common sa inyo?"

"Buddy niyo po siya."

"So ano kita?"

"Buddy po."

"Sure ka?"

"Opo"

aT wala na kaming nagawa. Niyakap ko na lang siya at muntik pa kaming magkaiyakang tatlo.

MESSAGE FOR KATE:
Buddy, simula pa lang ito. Marami pa tayong pagsasamahan. Sana maging fruitful din ang pagsasama natin na alam kong OO! Mahal na mahal kita! Basta mahalin mo lang ang AA at mamahalin ka rin niya. dont worry, ako back-up mo kapag may nagaway pa sayo!

EDGE: My FIRST BUDDY. Pero iba kami ng pagtingin sa love.

KATE: My MIRROR IMAGE. Pero very positive siya about life.

WANT TO KNOW THE COMMON THING THAT BINDS US THREE?

WE ARE ALL BITCHES!!!

tapos na tapos na...

2006-07-29T11:35:00.000+08:00

TAPOS NA...TAPOS NA...

Ganoon talaga siguro ang buhay...
Hindi ko sinusulat ito dahil nasaktan ako. sinusulat ko ito dahil nanghihinayang ako, nalulungkot ako, at sumampal sa akin ang katotohanang lahat ng mga bagay ngayon sa mundo ay nakukuha ng madalian.

Wala na. Wala na ang lovelife na pinag-ubusan ko ng panahon. Wala na ang lalakeng akala ko kayang lampasan ang bakod ng katigasan ng pagkatao ko. Wala na siya.

Kagabi, tinext ko siya. Ang tagal na kasi niyang hindi tumatawag at nagtetext sa akin. Being in that situation before, alam ko there is something happening sa likod ko. kaya sabi ko sa kanya, last na text ko na sayo ito. kapag di ka nagreply o tumawag bahala ka na sa buhay mo.

Nagulat ako sa reply na, "CYRIL? ah kasi may nagbabawal na kasi sa akin na tumawag at magtext sayo."

Nagreply ako..."Bhaket, my someone ka na?"

"Oo. sori ngaun ko lang nasabi. Akala ko kasi dati hindi mo ako gusto."

" Ah ganun?"

"Oo. sinabi ko narin sayo para di ka na umasa (AS IF!) sori kung nasaktan kita."

NAg-init na talaga ulo ko..."Actually, hindi ako nasaktan! Sayang lang...Napatunayan ko lang na lahat ng bagay ngayon e nakukuha ng madalian. Siguro nga pangmadalian ka lang. Hindi kasi ako ganoon. Ayokong makipagrelasyon kung pangsex lang. Gusto ko mahal ko! Goodluck! Sana maging masaya kayo."

Nagreply siya..." Ang sakit naman ng sinabi mo. hindi lang naman kami pangsex lang (AS IF I CARE) pero di kita masisisi.

Sabi ko..." Pasensya ka na ha...hindi ko lang kasi maintindihan kung bakit lahat ng bagay ay minamadali."

At doon na nagtapos.

At alam kong wala ng kasunod.

Mabuti na lang hindi na ako katulad ng dati na madaling umasa.

Dati na bawat galaw ng lalake ay binibigyang kahulugan.

Buti na lang at mas matatag na ako ngayon...

Pero kahit matatag na ako...masakit pa rin in the sense na parang naapakan na naman ang pagkatao ko...

SIguro nga hindi ako sweet sa standards ng nakakarami. pero putang ina! kayo na lang ba lagi ang iintindihin ko. sawa na akong mabuhay para sa mga expectations niyo sa akin!

HINDI ako SWEET

HINDI ako MALAMBING

HINDI ako EASY

HINDI ako PANGSEX LANG

PUTANG INA! PERO MAS TAO AKO SA INYO DAHIL HINDI LANG AKO SA PANGLABAS TUMITINGIN at MATAAS ANG TINGIN KO SA PAG_IBIG KAYA KUNG HINDI LANG TOTOO AT BUO MABUTING HINDI NA LANG AKO UMIBIG!

...

2006-07-26T17:48:00.000+08:00

ala tlga ako plano mag-blog kaso gusto ko lang i-raise itong mga points na ito. ito kasi yung pinag-iisipan ko ngayon...

1. bhaket may mga taong hindi makuntento?
2. bhaket may mga taong gustong dinadown yung sarili nila at minamaliit?
3. napakahalaga ba ang pagkakaroon ng special someone?
4. masama ba akong makitungo sa mga tao?
5. masakit pala kapag mabuti ang ginagawa mo sa tao pero ang tingin nila sayo ay masama.

eun lang...gusto ko lang sabihin.

in my next post e ieelaborate ko itong mga points na ito.

When there was me and you...

2006-07-24T14:08:00.000+08:00

i just love the song...this is from high school musical

When There Was Me and You

It's funny when you find yourself
Looking from the outside
I'm standing here but all I want
Is to be over thereWhy did I let myself believe
Miracles could happen
Cause now I have to pretend
That I don't really care

I thought you were my fairytale
A dream when I'm not sleeping
A wish upon a star
Thats coming true
But everybody else could tell
That I confused my feelings with the truth
When there was me and you

I swore I knew the melody
That I heard you singing
And when you smiled
You made me feel
Like I could sing along
But then you went and changed the words
Now my heart is empty
I'm only left with used-to-be's
Once upon a song

Now I know your not a fairytale
And dreams were meant for sleeping
And wishes on a star
Just don't come true
Cause now even I tell
That I confused my feelings
with the truth
Cause I liked the view
When there was me and you

I can't believe thatI could be so blind
It's like you were floating
While I was falling
And I didn't mind

Cause I liked the view
Thought you felt it too
When there was me and you

INTER.ACT

2006-07-24T11:49:00.000+08:00

new friends...theater...lambanog...yosi...baybayin...zen cards...psychic powers...boyfriend...ulan...

Dito sa mga words na ito masasummarize ang nangyari sa akin last saturday and sunday.

Magkakaroon kasi ng team building keme yung inter.act nung saturday. per school e tatlo lang ang kailangang sumama. so amin, sa AA, si REA, si JOHN, si JAMEE at si ate PAT na rin kasi siya naman yung tagakontak. gusto ko sana sumama kaso lang sila lang yung pinili. pero di ko na inisip yun. sabi ko at least makakapagpahinga ako ng saturday. kaso nung 12midnight ng saturday e tinext ako ni ate PAT. malalate dw sila ni REA kaya if i want e sumama daw ako para naman may umattend. so sama naman ako. saya ng feeling. hehe!

Nung umaga, naghintayan kami ni JOHN sa burger machine sa may extremadura. 7:30 ang calltime namin. aba! mag aals otso na wala pa rin si KATANYAG kaya nauna na kami ni JOHN papuntang trinity dahil sila ang nagprovide ng venue para sa morning session ng team building.

as usual nagsimula yung workshop with focus exercises at warm-ups. nagpakita rin kami ng mga ka -AA ko ng skit about our upcoming play entitled aLAMAT. natuwa naman yung mga tao. at dahil doon e naopen na yung topic na knowing your space as an actor. kasi kapag alam mo kung ano ang ginagalawan mo at pinaniniwalaan mong yung space na iyon ang mundo mo e mas magiging madali sayo na maadapt yung character mo.

NAMISS KO OOGLES
e di pagkatapos nung first part e naglunch muna kami. pinaglunch kami doon sa may parang carinderia sa gilid ng trinity. okay lang naman sa akin kasi sanay naman ako kumain sa ganun sa UST kaso lang mga ate...goddluck ginto ang mga pagkain nila. yung normal na 35 na hotsilog 60 sa kanila. yung C2 na maliit...25! pero masarap naman pero hello pa rin... hindi nman nagpapalit ng lasa ang mga hotdog e.!

OVERNIGHT WITH SIR BONG
tapos after our day sa trinity e pumunta na kami sa house ni sir bong(adviser namin sa inter.act) malapit lang ang bahay niya. sa may tomas morato lang sa gilid ng baang coffee. ayun. si sir bong e maraming points of view about thing na kapag kausap mo siya e mamamangha ka sa mga sinasabi niya habang umiinom kami ng espesyal niyang tea. sinabi niya pa nga na ang third eye ay ang kombinasyon ng vision ng left at right eye mo. its just seeing yung magkabilang perspective ng bagay at mundo ng sabay.

INUMAN SESSION.
pagkatapos ng dinner at wrap-up meeting for the day e naglabas ng lambanog si sir bong at uminom kami. habang umiinom kami e nilabas ni sir bong yung BAYBAYIN CARDS niya. 17 cards siya na merong ancient letters na ginagamit ng mga unang filipinos. hindi daw alibata ang tawag doon kasi ang term na alibata ay corrupted na. tapos meron ding parang mga hula sa bawat cards. magtatanong ka lang tapos bubunot ka. e di nagtanong ako. una kong tinanong kung ano ang magiging path ko sa batch namin ngayong hindi na ako officer. at kagulat-gulat ang sagot ay ang syllable na LA at ang nakalagay doon e may lalakeng papasok sa aking kaibuturan at papasukin ako hanggang laman kayat tiisin lang daw ang hapdi...hello? sabi ni sir bong e pag di mo nagetz ang tanong e pde ka daw magtanong ng follow-up. pero ako, that tym hindi malinaw pero nafeel ko na yun talaga yung sagot..ewan...weird... tapos meron naman si kuya JC (friend ni sir bong) na zen card naman. bumunot naman ako doon na nagulat na naman ako. lahat daw kasi ng decision ko ay hindi purely sa akin. kailanagn ko daw gumawa ng sarili kong desisyon. ang tanong ko doon ay ano gagawin ko sa debarrment ko. hehe...saya nga e...at marami pa kaming tinanong like si REA, tinanong niya kung magkakabalikan sila ng ex niya...ang sabi yes! kung mabubunti snsiya...NO! kung baog siya...YES! haha... at kahi paulit-ulit siyang magtanong e ganun pa rin yung sagot. meron pa ngan tym na ang sgaot na ng cards ay tapos na at tama na, bumalik na lang bukas...napagod na siguro yung cards...hehe!

PSYCHIC POWERS AT THIRD EYE...
ever since i was a chil ay alam kong meron tayong lahat na third eye na hindi lang bukas o hindi pa sensitive sa mga bagay around us. pero ive never thought na malaks pala yung akin. buong gabi ay nagsesend sa akin ng mga cles si sir bong at si kuya JC pero hindi ko pinapansin. gusto ko lang magmukhang neutral pero totoo kung di ko alam kung matatawa ako or wut...at least..i have what it takes pala to be powerful in some other ways...hehe!

BOYFRIEND? o BOY FRIEND?
pagkatapos lumabas nung may papasok na lalaki sa buhay ko ay tinanong ko kung yung boylet ko ngayon yung lalakeng iyon..ang sagot...NO! tapos pumasok sa isip ko yung isa namin ka inter.act na crush ko si **** (clue: its what you do kapag nagmamadali ka) wala lang naman...wala namang mawawala. so tinanong ko kung may chance kami...sagot YES! di pa rin nakuntento...baka mali lang...gusto niya ba ako....YES! magiging kami ba...YES! haha! wala lang. wala nman akong panahon para pagmunimunihan lahat ng ito noh pero kakatwa lang. ayoko lang kasing maulit yung nangyari dati. akala ko may chance kami ng isang guy kasi sobrang bait siya and he's showing signs na he like me. pero in the end. gannon lang pala talaga siya...ayokong mag-aasume...kung mangyayari..e di sige...kung hindi at leats friends na kami... at sabi nga rin ng isang hula...kung handa na ako tsaka ibibigay...kung buo na ang loob ko tska ko lang mapapasok ang bagong mundo...

*matapos ang inuman, kwentuhan, palitan ng insights hulaan at kuhg anu-ano pa nag-enjoy ako sa pagmsama sa team building. alam ko na hindi pa iyon huli at marami pa kasunod...saya sobra dahil i met new friends...nice meeting you guys at see you next time...

TRINITY(TEATRO)
Lourds
LA
Laurence and si Nino

MAPUA(TEKNO TEATRO)
Gaile(the fire girl)
Ronald( my co-psychic and dishwashing mate)
most especially Kiki (favorite ni Jmee)

FEU Theater guild
Joseph
Nino

and last but not the least
LETRAN( Teatro de LETRAN)
RUSH ( kasabay ko kahapon pauwi...enjoyed the time sa SM at kwentuhan sa jeep..thanx!...woohoo!)

Anino

2006-07-18T14:04:00.000+08:00

matagal ko na dapat ipopost ito pero ngayon lang ako nagkaroon ng mahabang ora para gawin.

last week, habang me and jmee are brainstorming for my december prod. script na tungkol sa mga ka-bitteran sa buhay e naikuwento ni jamee yung experience niya.

sa village nila e medyo poor ang lighting ng mga daan. isang gabi e napag-isipan niyang lumabas at bumili sa nearby tindahan. medyo malayo ang lamp post at doon lang siya umaasa ng light para makita niya ng maliwanag ang daan. pero what bothered her e while she was trying to find her light e her shadow keeps on getting in her way. hinaharangan siya.

tapos, naconnect namin iyon sa pinag-uusapan namin about life. minsan kaya, kahit hindi tayo conscious e ang nakakahinder talaga sa atin para maaccomplish natin ang mga goals natin at marating natin ang gusto natin ay ang mga sarili rin natin?

nag-agree kami pareho na baka nga. pero up to know e binabother pa rin ako noong nadiscover namin. na sarili rin natin ang gumagaw ng monsters na katatakutan natin. tayo gumagawa ng mga sugat na ikamamatay natin at tayo rin ang kumukuha ng mga bato na ipupukpok natin sa sarili nating mga ulo.

nabother ka ba? i-tag mo naman kung ano feel mo...

out of place

2006-07-18T13:48:00.000+08:00

kagabi, hindi ko alam kung anong pumasok sa isip ko at bigla na lang akong na out of place. yung pakiramdam na hindi ko alam kung kanino ako sasama.

chaka nga e, kasi natatandaan ko, nafeel ko itong feeling na ito noong apprentice pa ako. pero ngayon? ang tagal ko na sa AA. well established na ang name ko sa org. na pinakamamahal ko. ngayon pa?

hindi ko alam kung anong explanation.

hindi ko alam kung bakit.

siguro minsan diratnan na lang ako ng mga sudden emotional keme.

o baka talgang hindi pa ako nakakpag move on.

haay, buhay!

sana hindi na ito maulit..kasi sobrang near na ako sa pagcry kagabi. so not me, pero totoo.

bitter to the core...?

2006-07-18T13:22:00.000+08:00

well, pano ba ito?

konti pa lang ang nakakaalam nito (munch, nikki, jaymar, jmee, mingu, ate pat, mhark and john) so sa mga hindi pa nakakaalam ay oo! may lovelife ata ako ngayon...basta, to cut the story short e may parang so called suitor ako ngayon...we text regularly and he calls me every night.

siyempre pa-girl na naman ang ate niyo. kasi parang nagmamadali siya. nagtatampo na siya kapag hindi ako nagtetext and all that crap. well, nasabi ko na naman sa kanya na pagdating ng july e madalang ko na siyang matetext kasi i have to text my actors for the major production ng aming org na AA dahil stage manager ako. basta sabi ko sa kanya na gusto ko na tinitext siya(plastik ako pag sinabi kong hindi) pero somtimes lang e the situation doesnt permit me. sabi ko rin sa kanya na wag muna siya mag-expect ng kahit ano from me right now. kung darating kami doon e di pupunta doon. sinabi ko rin na sana e wag namin madaliin ang mga bagay. kasi naman di ba, mas maganda na one step at a time ang drama kasi di pa naman namin kilala ang isat-isa ng sobra. para at least kung may mabuong feelings e maganda, kung wala at least walang nag-expect at wala ring masasaktan.

so okay na nga kami sa ganoon. tumatawag na lang siya sa aking gabi-gabi para mangumusta and all that shit. tapos, noong isang gabi ay may nasabi siya sa akin na sobrang tumatak sa isip ko and sobrang naiwan talaga akong nagtatanong...

habang nagkausap kami e pasweet siya. e cyempre hindi naman ako pa-sweet na tao noh(go jaymar!) kaya hindi ko pinapansin yung mga parinig niya and all. tapos bigla niyang sinabi na "ano ka ba? wala ka ba talagang sweetness sa katawan? bitter na bitter ka." siyempre naman, to defend myself e sinabi kong "sorry ha, hindi talaga ako sweet, if you are looking for someone sweet then i guess hindi ako yung hinahanap mo." hehehe. pero hindi naman kami nagbangayan or what. natapos pa rin yung conversation ng maganda.

pero sobrang nabother ako. wala ba talagang sweetness sa katawan ko? o mali lang ang perception ng mga tao sa sweetness. kasi honestly, ganito na talaga ako dati pa. bago pa ako maging bitter sa love e medyo cynical na ang view ko sa life. mataray na ako. prangka. and most of all e hindi pasweet. kaya hindi ko talaga alam kung na sa akin ang problema o sa pag-iisip lang ng ibang tao. sabi nga nila mingu and jmee nung tinanong ko sila about this matter e my sweetness daw lies sa pagiging totoo ko. ang pagiging totoo ko daw sa sarili at sa pagview ng mga bagay ang sweetness ko kasi napapakita ko sa kanila yung totoo.

so kung iba pala ang view ng ibang tao sa sweetness meaning kailangan mong magpasweet at maki ride-on sa mga patethic na bagay e siguro hindi nga ako sweet. at kung iyon lang ang paraan para magkaroon g boyfriend e di huwag na lang. matagal ko nang natanggap at sinabi sa sarili ko na hindi ko kailangan magbago para sa mga tao. tinatanggap ko kayo kung ano kayo kaya dapat tanggapin niyo rin ako. sabi nga ni kuya tupe " bend or break lang iyan."

2006-07-16T16:11:00.000+08:00

*sobrang cute nito...nasa multiply ko itoh originally kaso wala ng paglagyan nung nagbago ako ng skin dito sa blogspot...

Please Hear What I am not Saying
(Author Unknown)
Don't be fooled by me. Don't be fooled by the face I wear. For I wear a mask, a thousand masks, masks that I'm afraid to take off, and none of them is me. Pretending is an art that's second nature with me, But don't be fooled. I give you the impression that I'm secure, that all is sunny and unruffled with me, within as well as without, that confidence is my name and coolness my game, that the water's calm and I'm in command, and that I need no one. But don't believe me. My surface may seem smooth but my surface is my mask, ever-varying and ever-concealing. Beneath lies no complacence. Beneath lies confusion and fear and aloneness. But I hide this. I don't want anybody to know it.
I panic at the thought of my weakness and fear being exposed. That's why I frantically create a mask to hide behind, a nonchalant sophisticated facade, to help me pretend, to shield me from the glance that knows. But such a glance is precisely my salvation. My only hope and I know it. That is, if it's followed by acceptance, if it's followed by love. It's the only thing that can liberate me from myself, from my own self-built prison walls, from the barriers I so painstakingly erect. It's the only thing that will assure me of what I can't assure myself that I'm really worth something.
But I don't tell you this. I don't dare. I'm afraid to. I'm afraid your glance will not be followed by acceptance, will not be followed by love, I'm afraid you'll think less of me, that you'll laugh, and your laugh would kill me. I'm afraid that deep-down I'm nothing, that I'm just no good. and that you will see this and reject me.
So I play my game, my desperate pretending game, with a facade of assurance without and a trembling child within. So begins the glittering but empty parade of masks, and my life becomes a front. I idly chatter to you in the suave tones of surface talk. I tell you everything that's really nothing, and nothing of what's really everything, of what's crying within me. So when I'm going through my routine, do not be fooled by what I'm saying. Please listen carefully and try to hear what I'm not saying, what I'd like to be able to say, what for survival I need to say, but what I can't say.
I don't like to hide. I don't like to play superficial phony games. I want to stop playing them. I want to be genuine and spontaneous and me, but you've got to help me. You've got to hold out your hand even when that's the last thing I seem to want. Only you can wipe away from my eyes the blank stare of the breathing dead. Only you can call me into aliveness. Each time you're kind and gentle and encouraging, each time you try to understand because you really care, my heart begins to grow wings, very small wings, very feeble wings, but wings! With your power to touch me into feeling. You can breath life into me. I want you to know that.
I want you to know how important you are to me, how you can be a creator-an honest-to God creator- of the person that is me, if you choose to. You alone can break down the wall behind which I tremble, You alone can release me from my shadow-world of panic and uncertainty, from my lonely prison, if you choose to. Please choose to. Do not pass me by. It will not be easy for you.
A long conviction of worthlessness builds strong walls. The nearer you approach to me the blinder I may strike back. It's irrational, but despite what the books say about man, often I am irrational. I fight against the very thing that I cry out for. But I am told that love is stronger than strong walls, and in this lies my hope. Please try to beat down those walls with firm hands, but with gentle hands, For a child is very sensitive.
Who am I, you may wonder? I am someone you know very well. For I am every man you meet and I am every woman you meet

Isang gabi kasama ang ALUNSINA

2006-07-15T12:51:00.000+08:00

hay naku! im here at SM San Lazaro NETOPIA...kagagaling ko lang sa hauz nila myx kasi nag-overnight sila for their upcoming showcase. so masaya naman kahit konti. syempre nandun AKO, si ANNE, si MYX na may-ari ng hauz, si direk LK na umuwi din ng 12, si techie RIANNE na natuwa ako sa kanya kagabi, at ang mga aarteng si JOESIE, yung isang girl na nakalimutan ko na ang name pero eunice yung neym ng karakter na ipoportray niya at cyempre si KATE.

so lets start the kwento...

RANTS OF A JUNIOR AA MEMBER...
i was not expecting naman na ganoon kakonti ang pupunta. HELLO?! kelan ba ang critics night nila....sa WEDNESDAY na people of the Philippines. tapos ganoon pa. hindi ko masisisi ang mga advisers kasi i felt naman na they did their best para papuntahin lahat ng members ng group nila. lagi nga kami magkatext ni anne dahil tinatanong ko pa sa kanya ang mga schedule ng rehearsals nila. kaso feeling ko yung mga bata na ang may problema. hindi naman sa dinadown ko sila pero feeling ko kailangan pa silang pukpukin para gumalaw at marealize ang mga task na kailangan nilang maaccomplish sa AA. like kagabi, sobrang feeling ko kailangan pa silang tawagin ni anne at ni myx at sabihin na eto na ang gagawin nila dahil kung hindi e uupo lang sila at matutulog. ewan, siguro disappointed lang din ako kasi iwas planning to give themacting workshops and all that keme pero hello?! ang konti na nga lang nila ni hindi pa sila tapos ng blockings. kinausap ko na nga lang si anne kasi nakita ko na hindi rin dinivide ng director nila yung script into units kaya hirap na hirap tuloy silang magrehearse ng blockings...grrr!

SIPAG NI ATE...
ayan itutuloy ko naman dito yung sinasabi ko kaninang apprentice na nagustuhan ko sa overnight. si RIANNE yung sinasabi ko. TECHNICALS siya sa group four kasama ni gian. huwag naman ikakalaki ng ulo niya pero sobrang natuwa talaga ako ng sobra. while her groupmates are rehearsing their blockings, ginagawa niya yung assignment ng mga techies kay k.ryan. sobrang hindi siya marunong mag mivie maker tapos nagbasa pa siya nung mga guide na kasama nung program para lang matuto and cyempre wid the help na rin ni myx. at hindi talaga siya tumitigil hanggang hindi natatapos. noong 4am na nga e nadedepress na siya kasi up to 6am lang daw ang binigay niya sa sarili niyang deadline. at cyempre hindi niya natapos at nagpatuloy siya habang natapos na ang blockings at nakatulog na ang ibang tao at ako naman dahil sanay na sa mga AA overnights ay hindi pa rin makatulog ay gumagawa parin siya. at hanggang sa makatulog na ako at nagising uli ang mga adviser niya ay gumagawa pa rin siya. sana magtagal siya.

TWINS EFFECT:
ay naku habang gising kami ay naunang natulog si KATE. mag-isa lang siya doon sa isang kama at magkatabi naman si ANNE at si MYX sa isa so wala na akong choice kundi tabihan siya. okay lang naman sa akin na tabihan sitempre...B***Y ko siya. hehehe! kaya rin nga ako sumama sa overnight nila. tapos e di nahiga na ako. tang ina ang likot matulog ni bakla! tatlong beses niya akong natadyakan ng tuhod niya sa balakang ko at isang bese na halos pumatong na yung paa niya sa balakang ko. hehehe! okay lang iyon feeling ko mag-ina kaming natutulog ng magkatabi. tapos natuwa pa ako kasi pagkagising ko, maaga rin siyang umalis fior the CASA GA REHEARSAL e sinabi nila sa akin na parehong-pareho kami ng mga chosen positions pag natutulog.hehe. ala lang. im just happy...coz honestly, kaya ko siya pinili kasi nakikita ko rin yung sarili ko sa kanya.

well, lahat-lahat naman ay nag-enjoy pa rin ako sa overnight. pero sinabihan ko na rin si ANNE na sa susunod kailangan sobrang marami na silang maaccomplish. mabilis ang araw di ba? kaya for the APPRENTICES, adrenaline rush ang kailangan niyo...galaw-galaw na! and for my BUDDY, hehe...maniwala ka hanggat gusto mo na si ANNE DIZON talaga ang BUDDY MO!

BAKIT KA PA RIN SINGLE???

2006-07-12T13:47:00.000+08:00

dis post is for me. ate pat at lahat ng friends ko na single pa rin...

SINGLE: Minsan ayos lang kase free na free ka gawin kung ano ang gusto mo o kaya makakapunta ka kung saan mo gusto pumunta pero kung minsan, lalo na't malamig ang hanging o kya maganda ung view, magwiwish ka na sana may yumayakap sa yo, hahalikan ka sa noo at tititignan ka ng parang ikaw na ata ang pinakamagandang babae sa mundo. nakakamiss yun.
kaya heto, susubukan ko bilangin ang mga dahilan kung bakit single pa tayo. Gaano katagal na ba tayo walang nagiging boyfriend?

1. Masyadong independent
baka naman masyado mo napoproject na kaya mong mabuhay ng wala silang lahat, ayan tuloy parang hindi nila maramdaman na kailangan mo rin sila kaya dun nalang sil! a sa taong tingin nila ay magkakaron sila ng silbi.

2. Mataas ang standards mo
siguro hindi na natanggal sa isip mo ung pangarap mo nung bata ka pa. aba, kelangan mo na gumising sa katotohanan na walang ideal guy. ok cge, kung makita mo nga ung hinahanap mo na gwapong matalino na mayaman na mabait pero nung nakasama mo naman eh nakita mo hindi pala pantay ang kuko niya sa hinlalaki o kaya naman sobrang bad breath niya sa umaga o kaya naman daig pa ang tambucho sa lakas manigarilyo...oh eh di turn-off ka na? kung lahat ng tao ay katulad mo na mataas ang standards, malamang wala ng magboyfriend at maggirlfriend ngayon. puro friends nalang.

3. ubod ka ng kasungitan
maski naman kahit sino hindi masarap lapitan at kausapin ang taong mukhang nangangain ng tao tapos liligawan pa? dapat kc kahit konti maging approachable ka naman para kahit na hindi ka kagandahan, madidiskubre niya na masarap ka palang kausap at masaya kang kasama.

4. masama ang ugali
kung papipiliin ako kung sa masungit at sa masama ang ugali, dun na ko sa masungit! ang masungit kc, hindi likas na itim ang budhi nyan, may taglay na istorya sa likod ng simangot niya. sabihan mo lang yan ng 'peek-a-boo' BAKA ngitian ka na. ibang istorya na kase ang masama ang ugali dahil mula pa yang ugali na yan sa kaibuturan ng kanyang mga balunbalunan. sa una mabait pero madidiskubre mo na parang trapo ang tao kung tratuhin nito. tsk tsk tsk. pero hindi pa naman huli ang lahat, kung kaya mo pa magbago, bigyan mo ng pagkakataon ang sarilli mo magbago. magdasal ka kay lord. ng mataimtim ha.

5. nagkukulong sa bahay
walang makaka-appreciate sa panloob o panlabas na beauty mo kung nagkukulong ka lang sa bahay. ok, nanjan nga ang nanay mo para sabihin na maganda ka pero im sure umay na umay na rin yan sa pagmumukha mo kaya mas maigi kung lumabas ka...pagkagaling sa office, pwede ka magmall o kya gumimik kasama mga officemates mo, o kaya naman sumali sa mga organization sa simbahan or sa neighborhood.

6. mukha kang losyang
ito ang kadalasang krimen ng mga single. hindi ka nagbibigay ng panahon para ayusin ang sarili physically. at bakit pa nga ba e wala ka naman dahilan para mag-ayos, diba? MALI!!! dapat nga lalo ka mag-ayos para makita ang marketability mo. hindi krimen ang maging vain kahit konti. did u know na ang ratio ng lalaki sa babae ay 4:1? kaya lola, magsimula ka na mag-ayo! s at baka yung crush mo ay maagaw pa ng mga intrimitida sa paligid mo.

7. masyadong magaling
medyo sensitive itong tapic na ito dahil nasasagasaan na ang male ego dito eh. oo, may ibang lalake na nabuburaot dahil mas magaling at mas marunong ang babae sa kanila. hindi na natin ito problema dahil malamang insecurity nila ang bumubulong sa kanila pero minsan kase hindi na makatarungan na laging nai-inferior ang lalake. kailangan maramdaman din nila saiyo na hindi mo sila ia-under the saya if maging girlfriend ka nila. hindi ko rin sinasabi na icompromise mo ang talents mo, ano bang magagawa ko kung likas na talentadong bata ka pero ang tamang gawin ay wag naman ipagdukdukan na sobrang galing mong tao. wag na wag mong kalimutan ng may 2 klaseng yabang dito sa mundo. wag kang mang-intimidate kung ayaw mong maintimidate.

8. sobrang busy
alam mo ba ung kantang 'Narda'? ganyan ang mangyayari sa iyo, hanggang kanta nalang ang aabutin ng nagkakagusto sayo dahil maski pagpluck ng kilay mo wala kang time.

9. dala ang bigat ng kahapon
may kasabihan nga, "how can u look forward when u keep looking back?" walang mangyayari sa love life mo kung dala mo pa ang kabiguan na dinulot ng nakaraan mo. walang sense ang magpakabitter dahil in the end, lalo ka lang papanget. tsaka wag kang matakot masaktan kung gusto mo magmahal muli. laging kaakibat ng love ang pain dahil hindi ka masasaktan kung hindi ka nagmahal. at isa pa, wag ka ring matakot na kunin ang pagkakataon kung nandiyan na sa harap mo. pano mo malalaman na masarap ang chocolate kung hindi mo titikman?

10. masyadong masyado
masyado maganda, masyadong matalino, masyadong talented, at masyado mayaman. minsan ito ang mga nagiging factor kung bakit walang gustong manligaw sayo. pero hindi mo naman ito kasalanan diba? katulad din ito ng scenario sa #7. siguro mas maigi kung humble lang ka, wag mayabang, at imbis na maging hambog, share nalang the blessing. hindi ka lang maganda/matalino/talented/mayaman, mabait pa. im sure, lahat mahuhumaling sayo.

at eto ang pinakamatindi sa lahat:

11. Wala sa guhit ng palad mo ang magkaboyfriend
shiyet ang saklap naman nito kung ganun nga. hindi purkit na hindi ka na magkakaboyfriend ay loser ka na. malamang may nakalaan na plano say! o si Lord kaya gusto niya na wala kang boyfriend. siguro kaya wala kang boyfriend dahil kelangan ang full attention mo sa pagtulong sa pagtaguyod ng pamilya mo, baka yayaman ka at magiging tagapagmana mo mga pamangkin mo, baka kelangan ang full time and support mo sa organization mo...maraming dahilan eh pero nakakasiguro naman ako na walang bagay na nangyayari sayo na hindi kagustuhan ng nasa itaas. laging may greater purpose kung bakit nangyayari ang nangyayari.
kaya kung halimbawang may darating, wag na pakyeme. kung hindi mo type ang lalapit sayo, let it go gracefully dahil mahirap na at baka balikan ka ng karma. kung nandyan na, gawin nalang ang best para magstay siya sa buhay mo at hindi ka na nagtataka pa kung bakit single ka

*nakuha ko ito sa email ko...hehehe nakakatawa...pero okay lang...siguro nga masyado akong masungit...masama ugali ko...masyadho akong independent...masyadhong busy, masyadhong magaling at lahat-lahat na...PERO FOR ALL I CARE!

HINDI KO KAKULANGAN NA WALA AKONG BOYFRIEND!!! PUTANG INA!

MEME for me...

2006-07-08T11:13:00.001+08:00

well, 1tal everyone is dying to get a meme from ate pat...meaning i dont know e syempre nakisali na rin ako... so here is my meme from ate pat!

And here's how it works. Leave your name and:

1. I'll respond with something random about you.
2. I'll challenge you to try something.
3. I'll pick a color that I associate with you.
4. I'll tell you something I like about you.
5. I'll tell you my first/clearest memory of you.
6. I'll tell you what animal you remind me of.
7. I'll ask you something I've always wanted to ask you.
8. If I do this for you, you must in turn post this meme on your Tabulas.
9. With a letter I assign to you, you must write ten things that you like that begin with that letter.

Comment posted on July 4th, 2006 at 06:36 PMsince boss xi left a tag. this is meme is for you owkie?
1. ano? kelan na tau iibig? =)
2. bawal mangbitch for one day the next mtg natin. harhar
3. cyril blue. haha kahapon ko lang nadiscover ito.
4. una, bading ka. pangalwa, aba galing umarte, passion and love sa aa at lahat ng ginagawa.
5. auditions nio din. haha
6. alitaptap, "pag-ibig pag-ibig asan ang pag-ibig?" hahaha kahit ndi mo sabihin. tigang pa din tau dyan.
7. kelan tau bibili damit for awards night?
8. il buy you lipton red tea chuva
9. try mo b.

and for my 10 b's
1. syempre BAKLA ako!
2. BITTER ako sa love!..hehe!
3. pero contrary to no.2 e pa BLOOM ata lovelife ko ngayon...ewan!
4. ayaw ko mag-BIDA sa mga plays.
5. im a certified BITCH!
6. my mom calls me BUNSO sometyms khit isa lang akong anak.
7. BLACK
8. BEER..antagal ko na di nakakainom.
9. BECKHAM...inggit ako dun sa binili niyang house doon sa dubai na parang island
10. BLISTER...naputok ko yung malaking blister ng klasmeyt ko noong elem na medyo sinasadya...

hehe...hirap mag-isip..papalitan ko ba yung B's ko pag may naisip pa ako!

KAPAMILYA: POWER or FRIENDSHIP???

2006-07-05T09:54:00.000+08:00

*Ang buhay ay laging tungkol sa pagdedesisyon. sa buhay ay marami kang kakaharapin na choices na kailangan mong gawin...

kaliwa o kanan?
lalake o babae?
bakla o tomboy?
diretso o tabingi?
hero o villain?
kapamilya o kapuso?
black o white?

power o friendship?

at kahit anong iwas ang gawin mo o pagbabalewala, darating ang panahon na kailangan mo pa ring mamili. minsan madali pero most of the time ay mahirap. hindi ko naman masisisi ang ibang tao kung ano ang magiging desisyon nila sa buhay. kasi ako ang isang tao na naglalagay ng malaking value sa paniniwala at sariling desisyon. i just hope na kung iyon nga ang desisyon e di panindigan!

*Mamayang gabi ay masasaksihan ang tunggalian ng kung sino ang tunay na nagsasabi ng totoo... ng masama at ng mabuti... ng tunay at huwad... ng tunay na kaibigan at ng ahas. hindi ko alam ang mangyayari. maaring iyon na ang maging katapusan at masolusyunan kaagad ang lahat.(na hinohope ko) pero iba ang tinitibok at isinisigaw ng loob ko. ramdam kong nagsisimula pa lang ang lahat! sana lang ay makapg-usap na ng maayos para marinig namin ang dalawang sides ng mga istorya. pero the evil side of me is saying na kahit naman marinig na ang lahat, sa huli, yung mga sarisarili naming biases pa rin ang magsasalita. doon pa rin kami papanig sa mas gusto naming paniwalaan. mahirap ang lahat. magulo. maraming nasasaktan. mraming nagagalit. hindi ko alam kung kailan magtatapos ito pero sana ay malapit na. marami akong pangarap para sa samahan. mahal ko ito! at hindi ako papayag na angmga ganitong balita lamang ang sisira sa amin.

note: umamin ang tunay na may sala. ilabas mo ang tunay mong kulay kung matapang ka. huwag kang magtago! huwag kang gumalaw ng pailalim dahil gawain iyan ng duwag. tandaan uli...mabilis gumalaw ang KARMA. hindi man ngayon, pero siguradong babaligtarin niya ang mundo para mahanap at pagdusahin ka!

SINO ANG TUNAY NA BALIW?!

2006-07-04T11:32:00.000+08:00

Ang natutuwang baliw yaman ay pinagyabang
Dahil ari niya raw ang araw pati ang buwan
May isang sa yaman ay salapi ang hinihigan
Ngunit ang gintong baul panay kasalanan ang laman

Sinasambit ng baliw awit na walang laman
Ulo mo'y maiiling tatawagin mong hangal
May isang hindi baliw, iba ang awit na alam
Buong araw kung magdasal, sinungaling rin naman

Sinong dakila Sino ang tunay na baliw
Sinong mapalad Sinong tumatawag ng habag
Yaon bang sinilang na ang pag-iisip ay kapos

Ang kanyang tanging suot ay sira-sirang damit
Na nakikiramay sa isip niyang punit-punit
May binatang ang gayak panay diyamante at hiyas
Ngunit oras maghubad kulay ahas ang balat

Sinong dakila Sino ang tunay na baliw
Sinong mapalad Sinong tumatawag ng habag
Yaon bang sinilang na ang pag-iisip ay kapos

Ooh.....Ahh.......

Sa kanyang kilos at galaw tayo ay naaaliw
Sa ating mga mata isa lamang siyang baliw
Ngunit kung tayo ay hahatulang sabay
Sa mata ng Maykapal, siya'y higit na banal

Sinong dakila Sino ang tunay na baliw
Sinong mapalad Sinong tumatawag ng habag
Yaon bang sinilang na ang pag-iisip ay kapos

Kaya't sino, sino, sino nga
Sino nga ba
Sino nga ba
Sino nga ba ang tunay na baliw

siyempre naman, nagpapakamelodramatic na naman ako...
basahin niyo na alng ang kanta at malalaman niyo rin...

ito lang ang masasabi ko...
*Sa buhay, maraming nagyayaring hindi maiiwasan...hindi inaasahan. ang inaakala mong tagapagligtas, siya pala ang papatay sa iyo. ang inaakala mong milagro ay isa pa lang sumpa. ang inaakala mong kaibigan ay isa pa lang kaaway. maraming nangyayari sa mundo na dahil sa sobrang bilis na takbo nito ay hindi na natin namamalayan. maraming mga pangyayari na nagdudulot para sa ating mga tao na magbago.

ang buhay ay isang kuwento, parang mga teleseryeng mahaba na pinagkakabit-kabit ang buhay ng mga karakter. lahat ay nagyayari dahil may rason.

* kaya tandaan palagi, hindi lahat ng nakikitang mata ay totoo. maraming mapgpanggap. maraming akala mo ay tunay pero pag hinubaran mo ay isa palang ahas.

(note: let nature take its course. ang mangyayari ay mangyayari. hindi nagwawagi ang masasamng balak lalo na kung natatapakan mo ang iyong mga minamahal. mabilis gumalaw ang karma. mag-ingat ka! ikaw na ang isusunod niya!)

HAPPY ANNIVERSARY AA!

2006-07-04T11:10:00.000+08:00

medyo late na itong post ko pero carry lang... wala kasi akong time kahapon e.

well anyway, OO! HAPPY ANNIVERSARY AA!
ang pinakamamahal kong organisasyon ay nag26 na last sunday! imagine, from 1980 e nandito pa rin ang Artistang Artlets para magbigay ng kasiyahan at magshare ng kagandahan ng theater sa mga thomasian.

Pumasok ako sa AA noong 24th season niya. medyo matagal-tagal na rin akong nandito at dahil doon ay natutunan ko na rin itong mahalin. kasi nga, sabi nga ng mga eniors ko dati, kapag minahal mo ang AA, e mamahalin ka rin niya pabalik. mas higit pa ang ibabalik niya sa iyo. hindi man ito narerealize ng iba e nandiyan ang pagmamahal ng AA sa lahat ng miyembro nito. kasi hindi lang naman tumatakbo ang AA dahil sa pagiging isa nitong organisasyon. tumatakbo ito at tumatagal dahil isa rin itong pamilya. kapag tinanggap mo ang kagandahan at pati na rin ang kamalian ng AA ay matututunan mo na isa talaga itong pamilya. pinag-uusapan nga namin ni Madam Jaymar pagkatapos ng anniversary celebration na napagod kami sobra pero masaya kami. kasi minsan din wala na sayo kung ano ang ginagawa mo, mahirap man o ano...nasa mga taong kasama mo rin iyan.

being a member of AA for two years now,e masasabi ko na halos dito na talaga umiikot ang mundo ko. dito ko ibinubuhos lahat ng galing na nalalaman ko sa pag-arte at pagsusulat. dito sa AA ko nakita na mayroon pala akong potensyal na maging magaling sa pag-arte, pagsusulat pati na maging magaling sa pamamahala ng mga tao. sobrang mahal ko ang Artistang Artlets at ang mga tao dito na natatakot ako na gumising sa isang araw na wala na ito. masyadong madrama pero totoo. kaya kong ibigay lahat para sa organisasyong nag-aalaga sa akin at nagpapakita sa akin na i am destined for bigger things.

may mga nagyari man noong nakaraan...mawalan man ako ng kapangyarihan at posisyon... hindi mababago nito ang pagmamahal ko sa Artistang Artlets.

HAPPY ANNIVERSARY AA!

ouch! that FUCKING PUSSY!

2006-06-28T13:28:00.000+08:00

PUTANGINA!

first of all hindi ito tungkol sa pussy na iniisip niyo noh. hindi ako mahilig sa ganung pussy! what i wil share e yung paborito kong pusa sa hawz. he is white tapos color blue yung mata niya...ang cute nun di ba? wel, mula bata siya hanggang last month e hindi maganda yung relationship namin. as in para kaming di magkakilala sa bahay. tapos isang araw umuwi na lang siya na may sakit and may sugat sa face. inaway siya nung mga pusa sa labas. siyempre to the rescue naman ako. ako nagalaga sa kanya. so to cut the story short e naging some kinda close na rin kami dis past few weeks. sa rum ko pa nga siya pinatulog last last night. di na cya makagalaw sa lamig. pero grrrr talaga! kanina, paalis na ako ng bahay! papunta ako ng GA for apprentices today. pumunta akio ng early to have lunch with the sophies and some of my kabatchmates. while i was fixing my things, paikut ikot siya sa paa ko. akala ko naglalambing lang e di ako naman itong si tanga na pasweet pang natutuwa tpos nung hindi ko na nanonotice, aba! napasigaw nalang ako at nag-iwan na siya ng dalawang kagat sa binti ko. puta talaga! grrr! pero cymepre punta pa ako ng GA noh. kaya mamaya kapag hinimatay ako, dalhin niyo nalang ako sa hospital at painjectionan ng anti-rabies..grrrr tlga!

dis is it!

2006-06-22T18:12:00.000+08:00

well, wala na naman akong magawa kaya gumawa ako ng isa pang blog...
wala lang...para dito secret lahat...chos!